ശ്രീ ഗണപതി വിലാസം ഹോട്ടൽ .

കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന്റെ പുട്ടുകട ഇന്ന്  ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ മേൽവിലാസം ആണ് . പട്ടണത്തിൽ നിന്നുപോലും ആളുകൾ പുട്ടും കടലയും പരിപ്പ് കറിയും പപ്പടവും കഴിക്കുവാൻ എത്തുന്ന സ്ഥാപനം .

രാവിലത്തെ പുട്ടുകച്ചവടത്തിനു ശേഷം വൈകിട്ടാണ് വീണ്ടും തുറക്കുക .അപ്പോൾ കഞ്ഞി കുടിക്കാനുള്ള തിരക്കാണ്.ചൂട് കുത്തരികഞ്ഞിയും ,ചുട്ടരച്ച ചമ്മന്തിയും ,മെഴുക്കു പുരട്ടിയും ,കായുപ്പേരിയും തൈരും ,പപ്പടവും ,രസവും ഒക്കെ കാണും. ശുദ്ധ വെജിറ്റേറിയൻ സ്ഥാപനം ആണ്,മാത്രമല്ല എല്ലാം സ്വന്തം പറമ്പിൽ വിളയുന്ന പച്ചക്കറി ,മില്ലിൽ ആട്ടി എടുക്കുന്ന വെളിച്ചെണ്ണ . അതുമാത്രമല്ല എന്തോ ഒരു പ്രതേക സ്വാദ് ഇവിടെത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുണ്ട് എന്നാണ് കഴിച്ചവർ പറയുക .അതിനു പിന്നിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പഴമക്കാർ പറയുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട് , സത്യമാണോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല . ഇന്ന് ഈ കട  നടത്തുന്നത് കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന്റെ ഭാര്യ രമണി  ചേച്ചിയും  രണ്ടു ആൺ മക്കളും അവരുടെ ഭാര്യമാരും  ചേർന്നാണ് ,മാത്രമല്ല പട്ടണത്തിൽ " ശ്രീ ഗണപതി "എന്ന കാറ്ററിങ് സ്ഥാപനവും ഉണ്ട് ,വലിയ വലിയ വിവാഹ സദ്യകൾ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനം ആണ്.

പക്ഷെ എല്ലാം തുടങ്ങുന്നത്”ശ്രീ ഗണപതി വിലാസം ഹോട്ടൽ “എന്ന ഈ പുട്ടുകടയിൽ നിന്നാണ്.

ആ കഥ ഇതാണ്.

വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുൻപ് ,പാലം ഒക്കെ വരുന്നതിനും ഗ്രാമം പട്ടണവും ആയി ഒരു ബന്ധവും ഇല്ലാത്ത കാലം . അന്ന്‌ ഇവിടെ ഉള്ളത് ഒരു തടി മില്ല് മാത്രം ആണ് . പുഴയിലൂടെ കൊണ്ടുവരുന്ന തടി അറുത്തും അല്ലാതെയും  കച്ചവടം ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ഥാപനം . പിന്നെ വഞ്ചിയും ചങ്ങാടവും കടത്തുനടത്തുന്ന കടവിലെ ഒരു അങ്ങാടി . അതിനോട് ചേർന്ന് ഒരു പ്രൈമറി സ്കൂൾ , അല്പം മാറി മന വക ശിവ ക്ഷേത്രം കഴിഞ്ഞു ഗ്രാമത്തിലെ സ്ഥാപനങ്ങൾ .

അങ്ങാടിയിൽ രണ്ടു ചായക്കടകളും ,പലചരക്കു കടകൾ ,ഗ്രാമീണ വായനശാല ഒരു ചെറിയ തുണിക്കട ,പച്ചക്കറി എന്നിങ്ങനെ അത്യാവശ്യം വേണ്ടുന്ന ചെറിയ കടകൾ മാത്രം. ബാക്കി ഒക്കെ ചങ്ങാടത്തിലോ വഞ്ചിയിലോ കയറി പട്ടണത്തിൽ പോയി വാങ്ങണം .

അക്കാലത്തു കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന് പണി തടി മില്ലിൽ ആണ് . തടിമില്ലിനോട് ചേർന്ന് പാരമ്പര്യം ആയി കിട്ടിയ കുറച്ചു നിലവും ,റോഡിനോട് ചേർന്ന് ഒരു വീടും ,പിന്നെ ഉള്ളത് ഒരു പശുവും . മില്ലിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന വരുമാനവും ,രമണി ചേച്ചി പശുവിനെ വളർത്തി കിട്ടുന്ന വരുമാനവും ഒക്കെ ആയി തട്ടി മുട്ടി ജീവിച്ചു പോകാം എന്നു മാത്രം . അന്ന് കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന്റെ അമ്മയും ഉണ്ട് കൂടെ . മൂന്ന് മക്കൾ മൂത്തത് പെണ്ണും  പിന്നെ രണ്ടു ആണും. 

 അപ്പോളാണ്  പണിക്കിടയിൽ ഒരു തടി കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന്റെ കാലിൽ വീണു അപകടം ഉണ്ടാകുന്നത്.ഒരു കാലിൽ സാരമായി പരുക്കേറ്റ കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടൻ  ഏറെ നാളത്തെ ചികിത്സ കൊണ്ടും ഭാഗ്യം കൊണ്ടും മുടന്തി ആണെങ്കിലും  നടക്കാവുന്ന നിലയിൽ ആയി . പക്ഷെ പണിക്കു പോകാൻ വയ്യാതെ ആയി .കുടുംബം പട്ടിണിയിൽ ആകും എന്ന അവസ്ഥ .

കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ തടിമിൽ മൊതലാളി, ചേട്ടന് ഒരു പെട്ടിക്കട പണിതു കൊടുത്തു ,കുറച്ചു പൈസയും അദ്ദേഹം നൽകി .വീടിന്റെ മുൻപിൽ പെട്ടിക്കട സ്ഥാപിച്ചു ,സോഡാ ,സർബത് ,പഴം ,മിട്ടായി ,സിഗരറ്റ് ബീഡി ഇവയുടെ കച്ചവടം തുടങ്ങി .പക്ഷെ ആറു പേരുടെ വയറു കഴിയാൻ അത് പോരല്ലോ . അങ്ങിനെ കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടൻ മനയ്ക്കലെ തിരുമേനിയെ ചെന്നുകണ്ടു മനപ്പറമ്പിൽ എന്തെങ്കിലും പണി തരപ്പെടുത്തണം എന്നു അപേക്ഷിച്ചു , തിരുമേനിക്ക് ദയ തോന്നി മനയ്ക്കലെ പറമ്പിലെ പണിയും ക്ഷേത്ര പറമ്പിലെ പണിയും ചെയ്തോളാൻ പറയുകയും കാര്യസ്ഥനെ വിളിച്ചു ചട്ടം കെട്ടി .അല്പം ഞൊണ്ടി ആന്നെങ്കിലും ആഴ്ചയിൽ നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം പറമ്പിലേയും ക്ഷേത്രത്തിലെയും പണി കൂടി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടൻ പണിക്കു പോകുമ്പോൾ പെട്ടിക്കടയിൽ രമണി ചേച്ചി ഇരിക്കും ,അല്ലെങ്കിലും അവിടെ വലിയ കച്ചവടം ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ചേച്ചിയുടെ പറമ്പിലെ പണികളും നടക്കും .

കാവിൽമാടം മന വലിയ പ്രസിദ്ധം ആണ്. മാന്ത്രിക പാരമ്പര്യം ഉള്ള മനയാണ് ,മന വക ശിവ ക്ഷേത്രം ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ അന്നെത്തെയും ഇന്നത്തെയും ഗ്രാമ ദേവത ക്ഷേത്രം ആണ്. അത് കൂടാതെ മന പറമ്പിൽ  പ്രധാനമായും മഹാ ഗണപതി ക്ഷേത്രവും,  മന്ത്ര മൂർത്തികളെയും മറ്റും പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്ന ചെറു  കൊട്ടിലുകൾ വേറെയും ഉണ്ട്  .ഇവയുടെ പരിസരം ഒക്കെ വൃത്തി ആക്കി വെക്കുക ,കാടു വെട്ടി തെളിക്കുക ,വെള്ള പൂശുക ,പൂജ ദിവസങ്ങളിൽ കഴുകി വൃത്തി ആക്കുക  ഇതൊക്ക   ആണ്  ചേട്ടന്റെ പണികൾ .ചില രാത്രികളിൽ പൂജകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് കഴിയുന്നത് വരെ നിൽക്കേണ്ടി വരും ,മന വക ജീപ്പിൽ കാര്യസ്ഥാനോടൊപ്പം പൂജ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോകേണ്ടിവരും.

ഇങ്ങിനെ ഒക്കെ ആന്നെങ്കിലും കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടൻ കടുത്ത കമ്മ്യൂണിസ്റ് ആയിരുന്നു .ദൈവങ്ങളിൽ ഒന്നും വലിയ വിശ്വാസം ഇല്ല. കടയ്ക്കുള്ളിൽ ഇ.എം.എസ് ,ലെനിൻ ഇവരുടെ ഒക്കെ ഫോട്ടോയും വെച്ചിട്ടുണ്ട് .ഈ പൂജ ഒക്കെ കാണുമ്പോൾ പുള്ളിക്ക് ഉള്ളിൽ പരിഹാസം ആണ് .ഇതറിയാവുന്ന കാര്യസ്ഥൻ പരമു നായർ ഇടക്കൊക്കെ പറയും "എഡോ കിട്ടുണ്ണി ,താനൊരു ഹിന്ദുല്ലെടോ  ഈ കമ്മ്യൂണിസം ഒക്കെ കളഞ്ഞു ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കടോ,ഒന്നും ഇല്ലേൽ ഇപ്പൊ താനും മനയിലെ ചോറ് അല്ലെ ഉണ്ണുന്നത് ". കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടന് മറുപടിയുണ്ട് " ഈ ഞൊണ്ടി കാലും വെച്ച് പണി എടുത്തിട്ടാ ഞാൻ തിന്നുന്നത് ,അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആ പറമ്പിൽ എത്രയാ ദൈവങ്ങൾ ? ഇതിൽ ആരെയാണ് ഞാൻ വിശ്വസിക്കേണ്ടത് ? പിന്നെ പരമു നായർ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കും എന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറയില്ല.

എങ്കിലും തന്റെ വിഷമങ്ങൾ ഒക്കെ ഏതൊരു മനുഷ്യനെയും പോലെ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടനും ദൈവങ്ങളോട് പങ്കുവെക്കാറുണ്ട് . ഒറ്റയ്ക്കുള്ളപ്പോൾ ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നടപന്തലിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്റെ വിഷമങ്ങൾ ആത്മഗതം പോലെ അയാൾ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ ,മനയിൽ പണിയില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം രാവിലെ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ തന്റെ പെട്ടിക്കടയിൽ ചില്ലറ ക്ലീനിങ് പണികളൊക്കെ ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു .അപ്പോഴാണ് വടക്കുനിന്നും ഒരാൾ സൈക്കിളിയിൽ വരുന്നത് കാണുന്നത് .വെളുത്തു തടിച്ച ഒരാൾ .ആ സൈക്കിൾ അയാൾ ഇരുന്നിട്ട് കാണാൻ പറ്റുന്നില്ലായിരുന്നു .വല്ലാതെ വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് അയാൾ വന്നത് ,വെള്ള ഷർട്ടും പാന്റുമായിരുന്നു വേഷം .അയാൾ ഒരു സര്ബത് പറഞ്ഞു ,കുട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ സര്ബത് തയ്യാറാക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ അയാൾ ഒരു സോഡാ കുടിച്ചു തീർത്തു . എന്നിട്ടു ചോദിച്ചു കഴിക്കാൻ  എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് ഭയങ്കര വിശപ്പ്. പഴം കാണും നോക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞു കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ വീട്ടിലേക്കു പോയി ,പക്ഷെ പഴം തീർന്നു പോയിരുന്നു . ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് പറയാൻ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന് മടി തോന്നി ,വിശന്നു വന്ന ആളാണ് ,തടി കണ്ടിട്ട് കാര്യം ആയി കഴിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ട് ,കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ രമണി ചേച്ചിയാണ് പറഞ്ഞത് ,പുട്ടു കടലകറിയും ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട് അതിൽ നിന്നും കൊടുക്കാം ,അങ്ങിനെ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ ഒരു പാത്രത്തിൽ ഒരു കുറ്റി പൂട്ടും കടലക്കറിയും രണ്ടു പപ്പടവും ബാക്കിയിരുന്ന രണ്ടു പഴവും ആയി കടയിലേക്ക് പോയി .ഇതിനിടയിൽ ആഗതൻ കടയ്ക്കുള്ളിൽ കടന്നിരുന്നിരുന്നു .അതിനുള്ളിൽ തന്നെ ഇരുന്നു നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് അയാൾ അത് മുഴുവനും അകത്താക്കി ,എന്നിട്ടു ചോദിച്ചു പുട്ട് ഇനിഉണ്ടാകുമോ ഒരു കുറ്റി കൂടി . എന്തിനേറെ പറയുന്നു കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് ഉണ്ടാക്കിയ പ്രാതൽ മുഴുവൻ ആൾ അകത്താക്കി .ഒരു ഗ്ലാസ് പാലും കുടിച്ചു.

എന്നിട്ടു അയാൾ പറഞ്ഞു  "എന്തൊരു ആശ്വാസം ,നല്ല രുചി ,സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്നും കഴിക്കുന്ന പോലെ " താൻ പട്ടണത്തിൽ നിന്നും വന്നതാണെന്നും ,സർവൈ ഡിപ്പാർട്മെന്റിൽ ആണ് ജോലി എന്നും അയാൾ പറഞ്ഞു .മനക്കപ്പുറം ഒരു വീട് വാടകക്ക് എടുത്തു താമസിക്കുകായാണെന്നും  വീട് അങ്ങ് വടക്കാണെന്നും ,പുതിയ പാലം പണിയും ആയി ബന്ധപെട്ടു സർവൈ നടപടികൾ തുടങ്ങാനാണ് വന്നതെന്നും ആൾ പറഞ്ഞു.

എന്നിട്ടയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു നോട്ടെടുത്തു മടക്കി കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു . പുട്ടിനും കറിക്കും കാശു വേണ്ടെന്നും ,സോഡാക്കും സര്ബത്തിനും ചില്ലറ തന്നാൽ മതി എന്നും കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു " എനിക്ക് ദിവസവും പ്രാതൽ വേണം ,പുട്ടും കടലയും അല്ലെങ്കിൽ പരിപ്പോ പച്ചക്കറിയോ ഏതായാലും മതി ഒരു ഗ്ലാസ് പാലും അതിനാണ് പൈസ തന്നത് ബാക്കി ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോൾ തന്നോളം ,അതും പറഞ്ഞു സൈക്കിളിയിൽ വലിഞ്ഞുകേറി വേഗത്തിൽ ചവിട്ടി അയാൾ സ്ഥലം വിട്ടു . അപ്പോളാണ് അയാൾ തന്നത് ഒരു 50 രൂപ നോട്ട് ആണ് എന്ന് കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ കണ്ടത്. അന്ന് 50 രൂപ ഒരു വലിയ തുകയാണ് (പുട്ടിനും മറ്റും 1  രൂപ പോലും ഇല്ലാത്ത കാലമാണ് )

അങ്ങിനെ ദാമോദരൻ നമ്പീശൻ (അങ്ങിനെ യാണ് അയാളുടെ പേര് പറഞ്ഞത്) പിറ്റേന്നും പ്രഭാത ഭക്ഷണത്തിനെത്തി . ഇതിനിടയിൽ തടിമില്ലിൽ വരുന്നവരും അവിടുത്തെ പണിക്കാരും മറ്റും കടയിൽ വരുമായിരുന്നു, അവർ നമ്പീശൻ  പ്രാതൽ കഴിക്കുന്നത് കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ ഓരോത്തരും പ്രാതൽ വേണം എന്ന ആവിശ്യം പറഞ്ഞതിനാൽ  ,പെട്ടിക്കടയോട് ചേർത്ത് ഷീറ്റിട്ടു മറച്ച ഒരു ചാർത്തു കൂടി കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ ഉണ്ടാക്കി . രണ്ടു ഡെസ്കും ബെഞ്ചും കൂടി  പണിയിച്ചു . രാവിലെ 6 മണിക്ക് തുടങ്ങുന്ന കച്ചവടം 10 മണി വരെ നീണ്ടു . രമണി ചേച്ചി ഒരു പശുവിനെ കൂടി വാങ്ങി . ഇതിനിടയിൽ നമ്പീശൻ രാവിലെ വരാതായി ,എവിടെ പോയി എന്ന് കിട്ടുണ്ണിയേട്ടനും രമണി ചേച്ചിയും പരസ്പരം പറയുമായിരുന്നു .നാട്ടിൽ പോയികാണും എന്നവർ കരുതി.

അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഉച്ച സമയം കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ ഊണ് കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ കടയിൽ നിന്നും ആരോ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ അതാ വിയർത്തു കുളിച്ചു നമ്പീശൻ നിൽക്കുന്നു . നാട്ടിലായിരുന്നു എന്നും ഇപ്പൊ എത്തിയതേ ഉള്ളൂ എന്നും ,വല്ലാത്ത വിശപ്പ് എന്താ ഉള്ളത് എന്നുമായി ചോദ്യം. പുട്ടൊക്കെ 10 മണിക്കേ കഴിഞ്ഞു  എന്ന് കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ രമണി ചേച്ചി നമ്പീശനോട് ചോദിച്ചു ഊണ് കഴിക്കുന്നോ എന്ന് .കേൾക്കാത്ത താമസം ആകട്ടെ എന്നായി നമ്പീശൻ .ചൂട് ചോറും സാമ്പാറും ,അച്ചിങ്ങ പയർ  മെഴുക്കു പുരട്ടിയും ,രസവും മോരും ,കണ്ണി മാങ്ങാ അച്ചാറും പപ്പടവും കൂട്ടി നമ്പീശൻ കഴിപ്പ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ രമണി ചേച്ചി രണ്ടാമതും അരി അടുപ്പത്തിട്ടു .സംതൃപ്‌തിയോടെ ഊണ് കഴിച്ചു എഴുന്നേറ്റ നമ്പീശൻ മറ്റൊരു ആവശ്യം പറഞ്ഞു .ഇനി പ്രാതലിനു വരാൻ കഴിയില്ല എന്നും ഉച്ചക്ക് ഊണ് മതി എന്നും ,അത് ഇതുപോലെ പറമ്പിൽ നട്ടു വളർത്തിയ പച്ചക്കറി കറികൾ കൂട്ടി വേണം എന്നും . അങ്ങിനെ നമ്പീശൻ ഉച്ച ഊണ് തുടങ്ങി . നമ്പീശന്റെ ഊണ് കണ്ടു കൊതി പൊട്ടിയതോ എന്തോ പതുക്കെ പതുക്കെ ഊണിനും ആവശ്യക്കാരുണ്ടായി തുടങ്ങി .കടവിൽ രണ്ടു ഹോട്ടൽ ഉണ്ടെങ്കിലും വീട്ടിലേതു പോലെ സ്വാദുള്ള രമണി ചേച്ചിയുടെ കൈപുണ്യത്താലോ എന്തോ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ കടയിൽ തിരക്കേറി വന്നു .കടയിൽ പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ വന്നു. പ്ലാസ്റ്റിക് ഷീറ്റിനു പകരം ഓട് മേഞ്ഞ കടയായി,രമണി ചേച്ചിക്ക് സഹായികൾ ആയി ,വെറുതെ കിടന്ന നിലം പച്ചക്കറി തോട്ടം ആയി ,പശുക്കളുടെ എണ്ണവും കൂടി .

ഇതിനിടയിൽ എപ്പോഴോ നമ്പീശൻ വരവ് നിറുത്തി ,തിരക്കു കാരണം അത് അനേഷിക്കാനുള്ള സമയം പോലും കിട്ടുണ്ണിയേട്ടനും രമണിച്ചേച്ചിക്കും കിട്ടിയില്ല,രാവിലെ 6 നു തുറന്നാൽ പ്രാതലും ഊണും കഴ്ഞ്ഞു കട അടക്കുന്നത് 3 മണിക്കാണ് ,അതിനു ശേഷം പച്ചക്കറി തോട്ടം ,പശുക്കൾ ,നടു നിവർത്തുമ്പോൾ ഒരു സമയം ആകും ,പിന്നെ പിറ്റേ ദിവസത്തേക്കുള്ള സാധങ്ങൾ ഒരുക്കണം ,അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ ....

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം കിട്ടുണ്ണിയേട്ടനും രമണി ചേച്ചിയും രാത്രി 8 മണിയോടെ കഞ്ഞി കുടിക്കുവാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ അതാ പുറത്തു നമ്പീശന്റെ വിളി .അന്ന് അവരുടെ കഞ്ഞി മുഴുവൻ കുടിച്ച നമ്പീശൻ നാളെ മുതൽ 7  മണിക്ക് കഞ്ഞി വേണം എന്നും പറഞ്ഞു സൈക്കിളിയിൽ കേറി ഒറ്റപ്പോക്ക്.

അപ്പോഴേക്കും പാലം പണി തുടങ്ങി ,കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ കടയുടെ അടുത്ത് നിന്നാണ് പാലം തുടങ്ങുന്നത് ,പാലം പണി കഴിയുമ്പോളേക്കും അങ്ങാടി തിരക്കൊഴിയും. തിരക്ക് മുഴുവൻ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ കടക്കു മുന്നിലാകും. ബസ് സ്റ്റോപ്പും അവിടെയാകും .പാലം പണിക്കു വന്നവരും രാത്രിയിൽ കഞ്ഞി ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയതോടെ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ കട ഫുൾ ടൈം ഹോട്ടൽ ആയി മാറി

നമ്പീശന്റെ വരവ് കുറഞ്ഞു വന്നു .ഒരു മാസത്തോളം നമ്പീശൻ ആ വഴിക്കു വന്നതേയില്ല. പാലം പണിക്ക് വന്ന എൻജിനീയറോട് കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ നമ്പീശൻ കുറിച്ച് അനേഷിച്ചു .അങ്ങിനെ ഒരു സർവ്വയേറെ കുറിച്ച് അവർക്കു അറിയില്ല.നമ്പീശൻ വാടകക്ക് താമസിച്ചിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന മനക്കപ്പുറമുള്ള വീട്ടിൽ പോയി കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ അനേഷിച്ചു പക്ഷെ ആ വീട് ആർക്കും വാടകക്ക് കൊടുത്തട്ടേയില്ല എന്നാണ് അയല്പക്കക്കാർ പറഞ്ഞത് .കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന് സംശയമായി ,ദാമോദരൻ നമ്പീശൻ എന്ന വ്യക്തി ഇനി വല്ല തട്ടിപ്പുകാരനോ കള്ളനോ ആയിരിക്കുമോ എന്ന് വരെ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ ചിന്തിച്ചു.

എന്തായാലും കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ സംശയങ്ങൾക്ക് മറുപടി പോലെ ഒരു ദിവസം സന്ധ്യക്ക്‌ നമ്പീശൻ കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ എത്തി .നമ്പീശൻ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നും എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നതെന്നും അറിയണമെന്നുറച്ചിരുന്ന കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ ,നമ്പീശൻ കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന സമയത്തു്,അത്യാവശ്യം ആയി ഒരു സാധനം വാങ്ങാൻ ഉണ്ടെന്നു നമ്പീശനോട് പറഞ്ഞിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി.  മൂത്തമകൻ ദിവാകരന്റെ സൈക്കിൾ എടുത്തു അല്പം വിഷമിച്ചാണെങ്കിലും മനക്കപ്പുറമുള്ള വീടിനു സമീപത്തേക്കു  ചവിട്ടി വിട്ടു അവിടെ  ഒരു മരത്തിന്റെ മറവിൽ നമ്പീശൻ വരുന്നതും നോക്കി നിന്നു. ഒരു പത്തു മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞില്ല ദൂരെ നിന്നും സൈക്കിളിൽ വരുന്ന നമ്പീശനെ കാണാറായി ,പക്ഷെ കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ  പ്രതീക്ഷ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട് നമ്പീശൻ മന പറമ്പിലേക്ക് കയറിപ്പോയി .കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ വേഗം തന്നെ മന പറമ്പിലേക്ക് കഴിയുന്ന  വേഗത്തിൽ നടന്നു.

അതാ നമ്പീശൻ സൈക്കിൾ തള്ളിക്കൊണ്ട് മന പറമ്പിലൂടെ പോകുന്നു , കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ പുറകെ പിടിച്ചു .ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പിറകിൽ ചാരിവെച്ചിരിക്കുന്ന സൈക്കിൾ അയാൾ കണ്ടു ,സംശയം ഇല്ല ,മോക്ഷണം തന്നെ ലക്‌ഷ്യം .ഗണപതി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുൻപിൽ എത്തിയ അയാൾ കണ്ടു ,ക്ഷേത്രത്തിനു അകത്തേക്ക് കയറിപ്പോകുന്ന നമ്പീശനെ. 

കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വാതിൽ പുറത്തു നിന്നും തണ്ടിട്ടു പൂട്ടി എന്നിട്ടു മനയിലേക്കു ഓടി . ഉടനെ തന്നെ തിരുമേനിയും ,കാര്യസ്‌ഥനും വേറെ ചിലരും എത്തി ചേർന്നു. കള്ളൻ അകത്തുണ്ട് ,പോലീസ് നെ വിളിക്കാം എന്നായി ചിലർ എന്നാൽ തിരുമേനി പറഞ്ഞു അത് വേണ്ട വാതിൽ തുറക്കൂ ഞാൻ നോക്കട്ടെ .ആരോ വാതിൽ തുറന്നു .ഒരു അനക്കവും ഇല്ല . തിരുമേനി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു " പുറത്തേക്കു വന്നോളൂ ആരും ഒന്നും ചെയ്യില്ല ," എന്നിട്ടും അനക്കമില്ല .ഒടുവിൽ തിരുമേനി ശ്രീകോവിലേക്കു കയറി. അല്പസമയത്തിനു ശേഷം അദ്ദേഹം തിരിച്ചിറങ്ങി ,അകത്തു ആരും ഇല്ല. കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല  ഞാൻ  കണ്ടതാണ് താനാണ് വാതിൽ പുറത്തു നിന്നും കുറ്റിയിട്ടത്. കിട്ടുണ്ണിയേട്ടൻ പരവശനായി.

പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ സൈക്കിളിന്റെ കാര്യം ഓർത്തത് .ക്ഷേത്രത്തിലെ പുറകു വശത്തു സൈക്കിൾ ചാരി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ,എല്ലാവരും പുറകു വശത്തേക്ക് ഓടി .പക്ഷെ അവിടെ ഒന്നും കണ്ടില്ല .ഇവിടെ, ഇവിടെയാണ് അതുവെച്ചിരുന്നത് .എല്ലാവരും അങ്ങോട്ട് നോക്കി  അവർ കണ്ടു ഒരു ചുണ്ടെലി .അത് അവരെ മാറിമാറി നോക്കി ,പിന്നെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വശത്തുള്ള മാളത്തിലേക്ക് ഓടി കയറി പോയി .

തിരുമേനി പറഞ്ഞു 'ശരി കിട്ടുണ്ണി കണ്ടത് ആരെയാണ് എന്ന് നമുക്ക് മനസിലായി .ആള് അകത്തു തന്നെയുണ്ട് .ആ സൈക്കിൾ എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ അത്  ആളുടെ  വാഹനമാണ് . അതാണാകണ്ട  ചുണ്ടെലി .നീ ഭാഗ്യവാനാണ് കിട്ടുണ്ണി നിന്റെ കഷ്ടപ്പാട് മാറ്റാൻ ഭഗവാൻ നേരിട്ട് വന്നു ,അദ്ദേഹത്തെ ഊട്ടാൻ കഴിഞ്ഞതു നിന്റെ പൂർവ ജന്മ സുകൃതം ആണ്. കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന് ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ,കണ്ടതും കേട്ടതും ഒക്കെ ഒരു സ്വപ്നം ആണോ യാഥാർഥ്യം ആണോ എന്ന് പോലും തീച്ചയില്ലാതെ അയാൾ നിന്നു. മനസ്സിലൂടെ ദാമോദരൻ നമ്പീശനെ ആദ്യം കണ്ടത് മുതലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഒരു സിനിമയിൽ എന്ന പോലെ കടന്നു പോയി .വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ചു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സൈക്കിൾ ചവിട്ടി വരുന്ന ആ വെളുത്ത തടിയൻ സാക്ഷാൽ ഗണപതി ഭഗവാൻ തന്നെയോ ?.

പിറ്റേന്ന് കിട്ടുണ്ണിയേട്ടന്റെ കട തുറന്നപ്പോൾ രണ്ടു പ്രതേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു .ഇ.എം.എസ് ന്റെയും ലെനിന്റേയും ഫോട്ടോകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി പകരം ഗണപതിയുടെ ഫോട്ടോ പ്രക്ത്യക്ഷപ്പെട്ടു .അതിലൊരു മാലയും ഒരു സ്റ്റാൻഡിൽ കത്തിച്ച വിളക്കും ചന്ദനതിരിയും . കടയുടെ പുറത്തു പുതിയ ഒരു ബോർഡും "ശ്രീ ഗണപതി വിലാസം ഹോട്ടൽ .

രേവതി -ഭാഗം -3

ഇതിന്ശേഷം ആണ്  ഞങ്ങള്‍ഒജോ ബോര്‍ഡ് പരീക്ഷണം നടത്തിയതും" രേവതി" എന്ന പേര് കിട്ടിയതും.എന്നാല്‍ അതിനു ശേഷം നടന്ന' നായ സംഭവം ' പ്രശ്നം സീരിയസ് ആണ് എന്നു തോന്നിച്ചു.അതിനു ശേഷം ആ വീടിനെ കുറീച് ഒരു അനേഷണം നടത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു .

അതിനു ആദ്യം ടാപ്പിങ് തൊഴിലാളികള്‍ താമസിക്കുന്ന വീടുകളില്‍ ഞാനും മുരളിയും പോവുകയുണ്ടായി .രാജപ്പന്‍  എന്ന ഒരു ചേട്ടനാണ് ആ കാര്യം ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞത് ..ഏതാനും വര്ഷം മുന്പ് ഒരു ബാങ്ക് മാനേജെരും കുടുംബവും അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നു അത്രേ .അയാളുടെ ഒരു മകള്‍ അവിടെ വച്ച് മരിച്ചു എന്നും അതിനു ശേഷം അവര്‍ അവിടെ നിന്നും താമസം മാറി പോയി എന്നും രാജപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.മരിച്ച കുട്ടിയുടെ പേര് രേവതി എന്നായിരുന്നോ എന്ന മുരളിയുടെ ചോദ്യത്തിനുത്തരമായി ,ചേട്ടന്‍ ഞങ്ങളെ അമ്മിണിഅമ്മ എന്ന സ്ത്രീ യുടെ വീടില്‍ എത്തിച്ചു.

അമ്മിണിയമ്മയാണ് ആ വീട്ടില്‍ പണിക്കു പോയിരുന്നത് .ഏതാണ്ട് 65-70 വയസ്സു പ്രായം വരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ ആയിരുന്നു അമ്മിണിയമ്മ .ഞങ്ങള്‍ വലിയ വീട്ടില്‍ അണ്ത  താമസിക്കുന്നത് എന്നും ചില കാര്യങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ വന്നതാണെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മിണിയമ്മയുടെ മുഖ്ത്തു ഒരു പാട് ഭാവമാറ്റങ്ങള്‍ ..പാലക്കാട്ടുകാരനായ രാഘവമേനോന്‍ ആയിരുന്നു മുന്‍പ് അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നത് ,ബോംബേയില്‍ നിന്നും സ്ഥലംമാറി തൊടുപുഴ സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ മാനേജര്‍ ആയി വന്നതായിരുന്നു മേനോന്‍ ,രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ,"നല്ല സുന്ദരികുട്ടികള്‍ മക്കളെ "എന്തു പറയാനാ മൂത്തകുട്ടി മരിച്ചു പോയി മോനേ ,കോളേജില്‍ പഠിചിരുന്ന ച്ചാ ....'ആ കുട്ടിയുടെ പേരെന്തായിരുന്നു അമ്മേ? ചോദ്യം എന്‍റേതായിരുന്നു.അല്പം ആലോചിച്ചിട്ട് അമ്മിണിയമ്മ പറഞ്ഞു മൂത്തതിനെ രേവൂ എന്നും എളയതിനെ മാളൂ എന്നുമായിരുന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്.  "രേവൂ ...അത് രേവതിയുടെ ചുരുക്ക പേരെല്ലേ..അപ്പോ അത് രേവതി തന്നെ." ഞങ്ങള്‍ ഉറപ്പിച്ചു ."എങ്ങിനെയാണ് രേവൂ മരിച്ചത്?" അതെനിക്ക് അറിയില്ല മക്കളെ ...അവസാനകാലത്ത് ആ കുട്ടി ആരോടും അധികം സംസാരിക്കില്ലയിരുന്നു ,എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിപ്പ് ...ആ വീടിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നും വീണു എന്നാ പറയുന്നതു ചാടിയതാ എന്നും പറഞ്ഞിരുന്നു ...ഏതായലും അതോടെ അവര്‍ പോയി പാലക്കാട്ടേക്ക് തന്നെ ...'പിന്നെ "മക്കളെ ആ വീട് താമസിക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല ..."താത്രി കുട്ടി "സമ്മതിക്കില്ല!

 ”താത്രി കുട്ടി??" ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചാണു ചോദിച്ചത്.അതേ മക്കളെ ആ കൊട്ടില്‍ ഇല്ലെ, പാലമരത്തിന് അടുത്ത്??? അതില്‍ ആരെയാ ആവാഹിച്ചു ഇരുത്തിയിരിക്കുന്നത് ....താത്രി കുട്ടി യെയാ ....താത്രി കുട്ടി എന്ന ബ്രഹ്മ രക്ഷസ്സിനെ !!!!    100 വര്ഷം കഴിഞ്ഞാല്‍ താന്‍ സ്വതന്ത്രയാകും എന്നും തന്നെ ആവാഹിച്ച പാലശ്ശേരിമന മുചൂടും മുടിക്കും എന്നും ശപഥം ചെയ്തു ബ്രഹ്മ രക്ഷസ്സിനെ...മുടിച്ചില്ലെ മക്കളെ പാലശ്ശേരി മന പൊളിച്ച് വിറ്റില്ലേ...അവസാന തരി നാട് വിട്ടു പോയില്ലേ,ബ്രഹ്മണ്യം വിട്ടു പൂണൂല്‍ ഊരി തമിഴ് നാട്ടില്‍ എവിടെയോ അല്ലേ..

ഞങ്ങള്‍ക്ക് അതൊരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു ആ വീട്ടില്‍ രണ്ടു ആത്മാക്കള്‍ ...രേവതിയും ,താത്രി കുട്ടിയും ....ഉള്ള ജീവനും കൊണ്ട് താമസം മാറ്റാം എന്നു തന്നെ തീരുമാനിച്ചു . പെട്ടെന്നു തന്നെ ഒരു വീട് കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമവും ആരംഭിചു,രാത്രികള്‍ പേടി സ്വപ്നം ആയി മാറി ...ബിയര്‍ അടിക്കാതെ കിടന്നുറങ്ങാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന അവസ്ഥ .ഒരു വീട് കണ്ടെന്നും പിറ്റെന്നു പോയി കാണാം എന്നും റിയല്‍ എസ്ടേറ്റ് ബ്രോക്കര്‍ തോമസ് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ സന്തോഷത്തില്‍ ആണ് അന്ന് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നത് ......എന്നാല്‍ അന്നത്തെ രാത്രി എല്ലാ തീരുമാനവും മാറ്റി മറിച്ചു.

  അന്ന് രാത്രി......

ദുരന്തത്തിന്‍റെ രാത്രി

അതൊരു ഭീകര രാത്രി ആയിരുന്നു എന്നുതന്നെ പറയാം .പിറ്റെന്നു വീട് മാറണം എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്ന ആരാത്രിയില്‍ എപ്പോഴോ എന്തോ വീഴുന്ന വലിയ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത് ,അപശബ്ദങ്ങള്‍ ഒരു പതിവ് കാര്യമായിരുന്നതിനാല്‍ വലിയ പേടി ഒന്നും തോന്നിയില്ല ,പക്ഷേ ആ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ആരുടെയോ കരച്ചിലും ഞരക്കവും കൂടി കേട്ടിരുന്നതിനാല്‍ എഴുന്നേറ്റ് ലൈറ്റ് ഇട്ട ഞാന്‍ ,അടുത്ത ബെഡില്‍ കിടന്നിരുന്ന  ഷബിനെ കാണാതെ അമ്പരന്നു മാത്ര മല്ല റൂമിന്‍റെ വാതില്‍ തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു.എന്നെക്കാള്‍ നേരത്തെ അവന്‍ പുറത്തേക്ക് പോയി കാണും എന്നാണ് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നത്,എന്നാല്‍ റൂമിന് പുറത്തു ജോര്‍ജ്ജ് ഉം വില്‍സണ്‍ ഉം മുരളിയും ഉണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ ഷിബിന്‍ മാത്രം ഇല്ല.അതോടെ എല്ലാവര്‍ക്കും പരിഭ്രമം ആയി .ആ ഞരക്കം വീണ്ടും കേട്ടു ,അത് വീടിന്‍റെ മുറ്റത്ത്നിന്നാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി അങ്ങോട്ട് ഓടി എത്തിയ ഞങ്ങള്‍ കണ്ട കാഴ്ച  ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു.സിമെന്‍റ് ഇഷ്ടിക പാകിയ മുറ്റത്ത് രക്തത്തില്‍ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന ഷിബിന്‍ !!!

ഷിബിന്‍ന്റ്റെ നില  സീരിയസ്  ആയിരുന്നു.അവന്റെ തലക്കും നട്ടെല്ലിനും പരുക്കേറ്റിരുന്നു.ബോധം തിരിച്ചു കിട്ടാനും അപകട നില തരണം ചെയ്യാനും 48 മണിക്കൂറെങ്കിലും എടുക്കും എന്നായിരുന്നു ഡോക്ടേര്‍സ് പറഞ്ഞത് .അവന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഡെല്‍ഹിയില്‍ നിന്നും എത്തി .രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷമാണ് ഷിബിന് ബോധം വീണ്ടു കിട്ടിയതു പക്ഷേ എന്താന്നു സംഭവിച്ചത് എന്ന് അവന് വ്യക്തം ആയി പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല .ആരോ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവന്‍ എണീറ്റത് ,തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ജനലിനടുത്ത് ആരോ നില്‍ക്കുന്ന പോലെ തോന്നി ...എന്നെ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ,ആ രൂപം ജനലിനടുത്തെത്തി ,ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീ !! അവള്‍ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു ...ഒന്നു പുറത്തേക്ക് വരാമോ? ..സംശയിച്ചു നിന്ന അവനെ നോക്കി അവള്‍ അല്പം ആജ്ഞാ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു "വരാന്‍" .... പിന്നെ അവനൊന്നും ഓര്‍മ്മയില്ല ......

ഷിബിന്‍റെ നില കൂടുതല്‍ വഷളായതിനാല്‍ വിദഗ്ദധ ചികിത്സക്കായി അവനെ ഡെല്‍ഹിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാന്‍ അവന്‍റെ മാതാപിതാക്കള്‍ തീരുമാനിച്ചു . പക്ഷേ പോകുന്നതിനു മുന്പ് ഞങ്ങളെ കാണണം എന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞതിന്‍ പ്രകാരം ഞങ്ങള്‍ അവനെ കണ്ടു. എന്‍റെകൈകള്‍ കൂട്ടി പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു "നീ അതു കണ്ടു പിടിക്കണം ..ആ ആത്മാവിനെ തളക്കണം..ഇനി ആര്‍ക്കും ഈ ഗതി വരരുത്.  അവന് എപ്പോ എഴുന്നേറ്റ് നടക്കാനാകും എന്നകാര്യത്തില്‍ ഡോക്ടെര്‍സിന് പോലും ഉറപ്പപ്റയാന്‍ പറ്റിയില്ല .എന്നെങ്കിലും ആ അത്ഭുതം സംഭവിക്കും എന്ന പ്രതീഷയും പേറി ഷിബിനെ വഹിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ആംബുലെന്‍സ് കടന്നു പോയി .

അന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഒന്നു തീരുമാനിച്ചു എന്തു സംഭവിച്ചാലും ശരി ഇനി പേടിച്ചോടുകയില്ല .രേവതിയോ താത്രികുട്ടിയോ ? ആരായാലും ശരി  ഷിബിന് വേണ്ടി ഞങ്ങള്‍ അതു കണ്ടു പിടിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും .

പക്ഷേ  ഒരു  ആത്മാവിനെ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല എന്നറിയാവുന്ന ഞങ്ങള്‍ ഈ വിഷയത്തില്‍ പ്രഗല്‍പനായ ഒരാളുടെ സഹായം  തേടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു .വീടുടമസ്ഥനായ വര്‍മ്മ സര്‍ അതിനനുവാദവും എല്ലാ സഹകരണവും ,ചിലവും വഹിക്കാം എന്നും, ആവശ്യം വന്നാല്‍ അമേരിക്കയില്‍ നിന്നും വരാം എന്നും അറിയിച്ചതില്‍ പ്രകാരം കാര്യങ്ങള്‍ ദ്രുത ഗതിയില്‍ നീങ്ങി .

ആദ്യമായി പ്രശ്നവിചാരം നടത്തണം എന്ന കാര്യസ്ഥന്‍റെ അഭിപ്രായ പ്രകാരം പാഴൂര്‍ പടിപ്പുരയില്‍ തന്നെ പോയി ....എന്നാല്‍ ഒരു കര്‍മ്മിയെ ഒഴിവ് കാണാന്‍ പാഴൂര്‍ ജ്യോത്സൃനും  കഴിഞ്ഞില്ല."ഒന്നും തെളിയുന്നില്ല ,ആരോ മറക്കുന്നു ,ആരൂഢം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ,ബാധ ശക്തമാണ് ....കര്‍മ്മി നിങ്ങള്‍ക്കുതന്നെ സ്വയം വെളിപ്പെടും.നിങ്ങളില്‍ ആര്‍ക്കോ ദൈവാധീനം കൂടുതല്‍ ഉണ്ട് ,അയാളുടെ മനസ്സില്‍ കര്‍മ്മി സ്വയം തെളിയും ,അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു 2 വാരം ശിവന് ധാര നടത്തിയിട്ടു വരിക ,വീണ്ടും പ്രശ്നം എടുക്കാം ", ഇതായിരുന്നു ജ്യോത്സൃ വിധി .

ഏതായാലും ശിവ പൂജ ക്ഷേത്രത്തില്‍ തുടങ്ങി .കാര്യസ്ഥന്‍ കൃഷ്ണന്‍ നായരും അയാളുടെ ശിങ്കിടികള്‍ ആയ 2 പേരും കൂടി ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൂട്ടായി രാത്രി കിടപ്പ് വീട്ടിലേക്ക് മാറ്റി ,ഒരാള്‍ ഒരു ചെല്ലപ്പ ചെട്ടിയാരും മറ്റൊരാള്‍ മാധവന്‍ ചേട്ടനും ,ആള് കൂടിയത് കൊണ്ടോ എന്തോ ഏതായാലും കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ കുഴപ്പം ഇല്ലാതെ കടന്നു പോയി.

അടുത്ത ഒരു ദിവസം  രാത്രി ഇതിനെക്കുറിച്ചുള്ള  ചര്‍ച്ചക്കിടയില്‍   പെട്ടെന്നാണ് എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക്  അമ്മിണിയമ്മ പറഞ്ഞ പാലശ്ശേരി മനയും അവിടെ നിന്നു നാടു വിട്ടു പോയി ബ്രഹ്മണ്യം വിട്ടു പൂണൂല്‍ ഊരി തമിഴ് നാട്ടില്‍ എവിടെയോ താമസിക്കുന്ന ആ  അവസാന അംഗവും കടന്നു വന്നത്.ആരോ മനസ്സില്‍ ഇരുന്നു പറയുന്ന പോലെ ....അതാണ് ആ വ്യക്തി ...നിങ്ങളെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന വ്യക്തി !!!.

ഏതായാലും ഞാന്‍ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു "നമുക്ക് പാലശ്ശേരി മനയിലെ ആ തിരുമേനിയെ തന്നെ കാണാം ,അദേഹത്തിന്‍റെ പൂര്‍വികര്‍ അല്ലേ താത്രി കുട്ടിയുടെ ദുരാത്മാവിനെബന്ധിച്ചത് .  ഇവിടുത്തെ  അമ്പലത്തിലെ തിരുമേനിയോട് ചോദിച്ചാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം  തമിഴ് നാട്ടില്‍  എവിടെയാണ്താമസം എന്ന് അറിയാന്‍ പറ്റുമായിരിക്കും.അവര്‍ ബന്ധുക്കള്‍ അല്ലേ?" ....

ഞാന്‍ അത് പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നതും  ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെ ഒരു തെങ്ങ് വീടിന്‍റെ ഒരു ഭാഗത്തെ മേല്‍കൂര തകര്‍ത്ത് കൊണ്ട് ഒടിഞ്ഞു വീണതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.....

(തുടരും)

രേവതി - ഭാഗം 2

രേവതി -ഭാഗം 2   ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്

എനിക്കു നേരെ നീണ്ടു വന്ന ആ കൈകള്‍ ജോര്‍ജ്ജ് ന്റ്റെ തന്നെ ആയിരുന്നു എന്ന് അവന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോള്‍ ആണ് എനിക്കു മനസ്സിലായത്.ആ കയ്യില്‍ പിടിച്ച് ഞാന്‍ ആ കുഴിക്ക്  മുകളിലേക്കു വന്നു .ശരീരത്തില്‍ പല ഭാഗത്തും നീറ്റല്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ശരീരത്തിന്‍റെ വിറയല്‍ അപ്പോഴും മാറിയിരുന്നില്ല.'എന്താ നമ്മള്‍ കണ്ടത് ? അതെന്തായിരുന്നു? പട്ടിയോ,അതോ .....ഇത്ര വലിയ പട്ടിയോ ? എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇത്ര വലിയ ഒരു ജീവിയെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ല."...ജോര്‍ജ്ജ്ന്റെ ശബ്ദം വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .ഒരു വിധം ഞങ്ങള്‍ ബൈക്ക് എടുത്തുയര്‍ത്തി സ്റ്റാര്‍ട്ട് ആക്കി .ഹെഡ് ലൈറ്റ്ന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ജോര്‍ജ്ജ് ന്റ്റെ നെറ്റി പൊട്ടി രക്തം ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നു കണ്ടു  .'കല്ലിലോ  മറ്റോ ഇടിച്ചതാണ്  എന്നു തോന്നുന്നു' രക്തം തുടച്ചു കൊണ്ട് അവന്‍ പറഞ്ഞു..ഒരു വിധം ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട് ആക്കി ,എത്രയും വേഗം വീടില്‍ എത്തുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു  മനസ്സില്‍ .പക്ഷേ ബൈക്ക് എടുത്തു പോകുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു വട്ടം തിരിഞ്ഞു നോക്കി ....എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ആ നായ അവിടെ തന്നെ നില്‍കുന്നതാണ് ഞാന്‍ കണ്ടത്.മാത്രമല്ല അത് ബൈക്ക്നു പുറകെ ഓടി വരുന്ന പോലെ തോന്നി."ജോര്‍ജ്ജ്,  അത് നമ്മുടെ പിറകെ വരുന്നു" അത് കേട്ടതും ജോര്‍ജ്ജ്, ഒരു ബൈക്ക് റൈസ്സ് റെ പോലെ ബൈക്ക് പറത്തി....ഒടുവില്‍ വീടിന്‍റെ ഗെയ്റ്റ് കടന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി ....ഓട്ടം നിറുത്തി ആ ജീവി അവിടെ തന്നെ ഞങ്ങളെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്.അതൊരു കാളരാത്രി ആയിരുന്നു .ഒരു പക്ഷേ പിന്നീടു ജീവിതത്തിലെ  ഒരു പാട് കാളരാത്രികളുടെ തുടക്കം ആയിരുന്നു ആ രാത്രി എന്നു ഞങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞില്ല.

ഇനി അല്പം ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്:.

  തൊടുപുഴയിലെ പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ സ്ഥലവും ,സ്വകാര്യതയും ഉള്ള സ്ഥലവും തേടി കുറെ തിരഞ്ഞു ഒടുവിലാണ്  ഈ വീട് കണ്ടെത്തിയത്.തൊടുപുഴ ശ്രീ കൃഷ്ണ ക്ഷേത്ര ത്തിന് മുന്നിലെ റോഡിലൂടെ ഏകദേശം 3 കിലോമീറ്റര്‍ വലത്തോട്ട് പോകുമ്പോള്‍ ഒരു കുന്നിന്‍റെ മുകളില്‍ എത്തും ,ആ കുന്നിറങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ റബ്ബര് തോട്ടങ്ങള്‍ തുടങ്ങുകയായി .അതിനിടയിലൂടെ തൊടുപുഴ ആറിലേക്കുള്ള വഴി പോകുന്നു. ആ വഴിയുടെ അവസാനം അതിവിശാലമായ പറമ്പില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട് നില്‍ക്കുന്ന പഴയ മട്ടിലുള്ള ഒരു വലിയ വീട് .പുറകിലൂടെ ഒഴുകുന്ന തൊടുപുഴ ആറില്‍ നിന്നും വീശുന്ന  കാറ്റ് ഒരു എയര്‍കണ്ടിഷന്‍ അന്തരീക്ഷം ആ തൊടിയിലും വീടിലും നല്‍കിയിരുന്നു.പുരയിടത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് പുഴ അരുകിലായി ഒരു പഴയ കൊട്ടിലും (കുടുംബ ക്ഷേത്രമോ മറ്റോ ) അതിനോടു ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വലിയ പാലമരവും ...പാല പൂക്കുന്ന രാത്രികളില്‍ ,പുഴയിലെ കാറ്റിനൊപ്പം ഒഴുകി വരുന്ന പാലപൂവിന്റെ സുഗന്ധവും ആ വീടിന് അല്പം ഭയാനകം എങ്കിലും കാല്‍പനീയമായ ഒരു പശ്ചാത്തലം ഒരുക്കിയിരുന്നു.

പഴയ കീഴെ മലനാടു രാജാവിന്‍റെ വംശത്തില്‍ പെട്ട ,അമേരിക്കയില്‍ സ്ഥിര താമസക്കാരായ പ്രഭാകരവര്‍മ്മയുടെ പൂട്ടിഇട്ടിരുന്ന ഈ വീട്  അദേഹത്തിന്‍റെ കുടുംബ കാര്യസ്ഥന്‍ കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ ചേട്ടന്‍ ആണ് തരപ്പെടുത്തിയത് .വീടിന്‍റെ മുകള്‍ നിലയിലെ മുറികള്‍ എല്ലാം അടച്ചിട്ടിരുന്നു.വീട്ടുകാരുടെ ഫര്‍ണിച്ചറും മറ്റും ആയിരുന്നു.അതില്‍ .നാലു വശത്തും വലിയ വരാന്തകളും ,നടുമുറ്റവും ഒക്കെ ഉള്ള ഒറ്റപ്പെട്ട ആ വീട് ചെറുപ്പക്കാരായ 5 മെഡികല്‍ റെപ്രെസെന്‍റീവ്സ് നു സ്വര്‍ഗം ആയിരുന്നു..(.പക്ഷേ  ..ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച മാത്രം).

താമസം തുടങ്ങിയതിന് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ്വിശാലമായ പറമ്പില്‍ ഒരു വശത്ത് മുന്‍പേ പറഞ്ഞ പാല മരത്തോട് ചേര്‍ന്ന് ആരോ  ഷട്ടില്‍ കളിച്ചിരുന്ന പോലെ ഒരു സ്ഥലം ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു.അവിടെ പുല്ലെല്ലാം ചെത്തി  ഒരു കോര്‍ട്ട് ഒരുക്കുകയായിരുന്നു അന്ന് ....നെറ്റിന്‍റെ ഒരറ്റം പാലമരത്തില്‍ കെട്ടി ആണ് കളി തുടങ്ങിയത് .പലപ്രാവിശ്യം നെറ്റ് അഴിഞ്ഞു പോയതിനാല്‍ ഷബിന്  വില്‍സന്റെ വക തെറിയും കേട്ടു. വില്‍സണ്‍ തന്നെ പിന്നെ അത് മുറുക്കി കെട്ടുകയും ചെയ്തു.പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും കാലം തെറ്റിയ ഒരു കാറ്റും മഴയും വന്നതിനാല്‍ എല്ലാവരും ഓടി വീടില്‍ കേറി .മഴയും കാറ്റും അതിനു പുറകെ ഇടിവെട്ടും മിന്നലും രാത്രിയും തുടര്‍ന്നു. .രാത്രി ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം പതിവ് പോലെ മുന്‍വശത്തെ ഹാളില്‍ ഇരുന്നു ചീട്ടു കളിക്കുകയായിരുന്നു  ഞങ്ങള്‍ ,കാറ്റടി കൂടി വന്നപ്പോള്‍ ഷിബിന്‍ തുറന്നു കിടന്ന ജനല്‍ അടക്കാന്‍ പോയി.പെട്ടെന്നവന്‍ ഞങ്ങളെ വിളിച്ചു "എടാ ദേ നോക്ക് ആരോ നില്ക്കുന്നു." ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും ജനലിലൂടെ നോക്കി ,ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ വ്യക്തമായി കണ്ടു ....പാല മരത്തിനടുത്തായി ഒരു രൂപം....വെളുത്ത വസ്ത്രം  ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീ രൂപം ,കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് വീടിലേക്ക്  തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു. .....

പെട്ടെന്നു വീട്ടിലെ വെളിച്ചം മങ്ങി മങ്ങി വന്നു ..പിന്നെ പൂര്‍ണ്ണ അന്ധകാരം .പെട്ടെന്നാണ് വീടിന്‍റെ മുകള്‍ നിലയില്‍ നിന്നും  ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.എന്തോ തട്ടി മറിയുന്ന പോലെ ഒരു ശബ്ദം .ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരസ്പരം ഹൃദയമിടിപ്പ് കേള്‍ക്കമായിരുന്നു.ആ തണുപ്പിലും എല്ലാവരും  വിയര്‍ത്തു.ഒരു നിമിഷം ..അടുത്ത മിന്നല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍ ആ  രൂപം അവിടെ ഇപ്പോ കാണുന്നില്ലായിരുന്നു.പക്ഷേ ജനല്‍ അടക്കാന്‍ പുറത്തേക്ക് കൈ ഇടുവാന്‍ പോലും ആര്‍ക്കും  ധൈര്യം തോന്നിയില്ല.

മെഴുകുതിരി തപ്പി എടുത്തു കത്തിച്ചു,കുറച്ചുനേരം കൂടി ഞങ്ങള്‍ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.രാത്രി ഏതാണ്ട് 2 മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കണം .മഴ അപ്പോഴും കോരിച്ചൊരിയുന്നു.,"ഇനി പോയികിടക്കുക തന്നെ ; നാളെ പണിക്കു പോകേണ്ടെ ?" വില്‍സണ്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരും സമയത്തെ കുറീച് ബോധവാന്‍മാരായി ,ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുവാന്‍ പേടി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്ങിലും അഭിമാനം കാരണം എല്ലാവരും അവരവരുടെ മുറികളിലേക്ക് പോയി.വീടിന്‍റെ വലുപ്പം  ഒരു ശാപം ആയി തോന്നിപ്പോയ നിമിഷം.മുറിയില്‍ കയറി കതകടച്ചു ,മെഴുകുതിരി മേശമേല്‍ വെച്ചു ,ആ മുറിയിലെ അന്ധകാരം ആ വെളിച്ചത്തിന്‍റെ വലുപ്പകുറവു വിളിച്ച് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ബെഡില്‍ കിടന്നതെ കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞു പോയി......*****ഞാന്‍ ഉറങ്ങുകയാണോ ഉണര്‍ന്നിരിക്കുകയാണോ എന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായില്ല ..പക്ഷേ പുറത്ത്മഴ പെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. മേശ മേല്‍ കത്തിച്ച് വച്ച മെഴുകുതിരി  കത്തുന്നുണ്ട് ...ആ  മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു ...... മേശക്ക് അടുത്തുള്ള കസേരയില്‍ ആരോ എനിക്കു പുറം തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . പുറകുവശം മറച്ചുള്ള നീണ്ട മുടി കണ്ടപ്പോള്‍ അതൊരു സ്ത്രീ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി .എനിക്കു പുറം തിരിഞ്ഞിരുന്നു അവള്‍ എന്തോ എഴുതുന്ന പോലെ.....ഞാന്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു....ഉറക്കെ വിളിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു  ...പക്ഷേ എനിക്ക് ശരീരം അനക്കുവാന്‍ കഴിയുന്നില്ല എന്ന് മനസ്സിലായി  ..മനസ്സ് മാത്രം ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നു ,ശരീരം പ്രതികരിക്കുന്നില്ല .സ്വപ്നമാണോ ,സത്യമാണോ എന്ന് വേര്‍തിരിക്കാന്‍ ആവാത്ത അവസ്ഥ.

.പെട്ടെന്ന്.....!!!

ഒരു സ്വപ്നത്തിന്‍റെ അന്ത്യം

പെട്ടെന്ന് ആ രൂപം എന്‍റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.18-19 വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്കുട്ടി ആയിരുന്നു അത് .നീണ്ട മുടിയും ,വലിയ കണ്ണുകളും ഉള്ള ഒരു സുന്ദരികുട്ടി.അവള്‍ എന്നെ തന്നെ നോക്കി എന്തൊക്കയോ പറയുന്നു.മലയാളയും ,ഇംഗ്ലിഷ് ഉം  ,ഹിന്ദിയും ഒക്കെ അവള്‍ പറയുന്നുണ്ട്.ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു ,വളരെ വേദനയോടെ അവള്‍ പറയുന്നു."എനിക്കു വയ്യ ..ഇത് സഹിക്കാന്‍ ഇനിയും എനിക്കു വയ്യ...അവള്‍ കരയുകയാണ് എന്നു എനിക്കു തോന്നി. എന്തിനെന്നെ ഇവിടെ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു ...വയ്യ ..എനിക്കു പോകണം ...അവളുടെ ശബ്ദം നേര്‍ത്തു വന്നു.പിന്നെ അവള്‍ മുഖം ഉയര്‍ത്തി.ഇപ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു.പിന്നെ അലറിക്കൊണ്ടവള്‍ എന്‍റെ നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു...കയ്യില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന പേന കൊണ്ടവള്‍ എന്‍റെ കണ്ണില്‍ കൂത്തും എന്ന്‍ എനിക്കു തോന്നി .അത് ശരിയായിരുന്നു ...ആ പേന എന്‍റെ കണ്ണിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു ഞാന്‍ അലറി കരഞ്ഞു ....അതോടെ ആ അവസ്ഥയില്‍  നിന്നും ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു.വാതിലില്‍ ആരോ ശക്തം ആയി ഇടിക്കുന്നു. ഞാന്‍ വിയര്‍ത്ത് കുളിച്ചിരുന്നു.മുറിയില്‍ ആരും ഇല്ലായിരുന്നു.ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു .എല്ലാവരും പുറത്തു നില്ക്കുന്നു "എന്തു പറ്റി ? എന്തിനാ നീ കരഞ്ഞത് ?' എന്‍റെ അനുഭവം ഞാന്‍ വിവരിച്ചു ..നിനക്കു തോന്നിയതാവും. ഇവിടെ എപ്പോ ആരാ ? ജോര്‍ജ്ജ് പറഞ്ഞു ,ശരി ഇനി നീ എവിടെ കിടക്കേണ്ട .'അങ്ങിനെ അന്നത്തെ രാത്രി കഴിഞ്ഞു..പിന്നെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുക എന്ന സാഹസം ഞാന്‍ കാണിച്ചില്ല.

അടുത്ത ശനിയായ്ച്ച ചെറിയ ഒരു വീകെന്‍ഡ് പാര്‍ട്ടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ജോര്‍ജ്ജ്നു വല്ലാത്ത ആഗ്രഹം എന്നു രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് എന്‍റെ മുറിയില്‍ കിടക്കണം ,അതിനാല്‍ വെള്ളമടി ആ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി .ഒരുമാതിരി നന്നായി അടിച്ച ജോര്‍ജ്ജ് കട്ടിലില്‍ കിടന്നുകൊണ്ടു,നേരെയുള്ള  ചുമരില്‍ ചവിട്ടാന്‍ തുടങ്ങി ,അവന്‍റെ കാല്‍പാദങ്ങളുടെ പാടുകള്‍ വെള്ള ചുവരില്‍ പതിയാന്‍ തുടങ്ങി .'ഇങ്ങിനെ മുകളിലേക്കു നടന്നു കയറണം " മദൃ ലഹരിയില്‍ ഇങ്ങിനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടു അവന്‍ അവിടെ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങി.ഞങ്ങള്‍ മുറികളിലേക്ക് പോയി.     പാതിരാത്രി കഴിഞ്ഞു കാണും ജോര്‍ജ്ജ് ന്റ്റെ ഉറക്കെയുള്ള വിളികേട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ആ മുറിയിലേക്ക് ഓടി എത്തിയത് .വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ട പോലെ ജോര്‍ജ്ജ് ,മദൃ ലഹരി എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു."ഒരു പെണ്ണ് അവള്‍ എന്‍റെ കഴുത്തില്‍ പിടിച്ച് ഞെക്കി ,കൊല്ലാന്‍ നോക്കി ,ശരിയായിരുന്നു ജോര്‍ജ്ജ് ന്റ്റെ കഴുത്തില്‍ ചുവന്നു തടിച്ച പാടുകള്‍ കാണാമായിരുന്നു.ശ്വാസം മുട്ടി ചാവാറായി എന്നു തോണിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ "പുണ്യാള" എന്നു വിളിച്ചു,അതോടെ അവള്‍ പിടിവിട്ടു. നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ ഇത് പ്രേതം തന്നെ."അത് നോക്കൂ " മുരളി എന്തോ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു .ചുവരില്‍ കാല്‍പാദങ്ങളുടെ പാടുകള്‍ .അതിവന്‍ ചവിട്ടിയാതാ.."അതല്ല വേറെ പാടുകള്‍ നോക്കൂ " ശരിയായിരുന്നു.മുകളില്‍ നിന്നും ആരോ ചവിട്ടിയ പാടുകള്‍ !!! ഏതെങ്ങിനെ ഒന്നുകില്‍ ആരോ മുകളില്‍ നിന്നും താഴേക്കു എറങ്ങി വന്ന പോലെ ...അല്ലെങ്ങില്‍ ...തൂങീകിടന്ന ആരോ ചവിട്ടിയ പോലെ..അതേ മുരളി പറഞ്ഞു ..തൂങി മരിക്കാന്‍ ശ്രമ്മിക്കുന്നവര്‍ ഇങ്ങിനെ ചുവരില്‍ ചവിട്ടും " പെട്ടെന്നു ആ മുറിയില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഗന്ധം നിറഞ്ഞു.എന്തോ ചീഞ്ഞു നാറുന്ന ഗന്ധം.ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും വേഗം പുറത്തിറങ്ങി.

(തുടരും)

രേവതി -ഭാഗം -1

                                                             

                                             
ഓജോബോര്‍ഡ് 

തൊടുപുഴയില്‍ മെഡിക്കല്‍ റെപ്രെസെന്‍റ്റെറ്റീവ് ആയി ജോലി നോക്കുന്ന കാലം. ഒരു റബ്ബര്‍ എസ്ടേറ്റ്നു നടുക്കുള്ള വീട്ടില്‍ താമസം .ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേര്‍ .ഒരു വെള്ളി ആഴ്ച  രാത്രി  ഞങ്ങളെല്ലാവരും മേശയ്‌ക്കു ചുറ്റുമിരുന്നു.  മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു ഒരുരൂപാനാണയത്തില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. ഈശ്വരചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായ ആ വെളിച്ചത്തെ ഒരു ഗ്ലാസുകൊണ്ടു മൂടി എല്ലാവരും കറുത്ത ശക്തിയെ ആവാഹിക്കാന്‍ തയ്യറായി. ഷബിന്‍ അടുത്തുവന്നിരുന്നെങ്കിലും അതില്‍ തൊടാനോ അതിന്റെ ഒരു ഭാഗമാവാനോ തയ്യാറായില്ല. നോര്‍‌ത്തിന്ത്യയില്‍ പഠിച്ചുവളര്‍ന്ന അവന്‍  നേരെപോയി ബൈബിളെടുത്തു വായനതുടങ്ങി. ജോര്‍ജ്ജ്  അവനെ തെറിപറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവനതു മടക്കിവെച്ചു.വില്‍സണ്‍നും ജോര്‍ജ്ജ്ഉം മുഖാമുഖമാണ്‌. അവര്‍ ഗ്ലാസ്സില്‍ കൈവെച്ച് ആത്മാവിനെ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി… spirit please come… spirit please come… spirit please come… നീണ്ടു നീണ്ടു പോകുന്ന ഉച്ചാടനം! ഒരഞ്ചുമിനിറ്റായിക്കാണും പെട്ടന്ന്‍ കറണ്ടുപോയി. അവിടെ അതിനും മുമ്പോ അതിനുശേഷമോ കറണ്ടു പോയതായി ഒര്‍‌മ്മയില്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും പരിഭ്രമമായി. ജനലിലൂടെ പുറത്തുനിന്നു വരുന്ന അരണ്ട പ്രകാശം മാത്രമായി പിന്നെ. എങ്കിലും എല്ലാം നന്നായി കാണാം. നല്ല നിലാവുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു അത്. സമയം രാത്രി 12 മണിയോടടുത്തിരുന്നു… ഇടയ്ക്കൊക്കെ, ശബ്ദം കുറച്ച് “ഇതൊന്നു നിര്‍ത്തൂ” എന്ന് ഷബിന്‍ കരഞ്ഞു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുക്കാല്‍ മണിക്കൂറോളം അവര്‍ രണ്ടുപേരും സ്പിരിറ്റിനെ വിളിച്ചു. പെട്ടന്ന് ഒരു മണിശബ്ദം കേട്ടതുപോലെ! ആദ്യം കേട്ടത് ഞാന്‍  തന്നെ. കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വീണ്ടുകേട്ടു… സംഗതി സത്യമാണ്‌. ഗ്ലാസിനുള്ളിലെ നാണയം ഗ്ലാസില്‍ വന്നിടിക്കുന്ന ശബ്ദമാണത്. ഗ്ലാസ് ഒന്നനങ്ങിയോ..? അതേ! ഗ്ലാസ് മെല്ലെ ചലിക്കുന്നു!! എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് അത്ഭുതം! ഗ്ലാസ് മെല്ലെ നീങ്ങി ബോര്‍ഡിനു പുറത്തു വന്നു നിന്നു. ജോര്‍ജ്ജ്ന്റെ മുഖം ഒരു മന്ത്രവാദിയുടേതുപോലെ ഭീകരമായി. കടുത്ത സ്വരത്തില്‍ അവന്‍ ചോദിച്ചു: “who are you?” വീണ്ടുമതാ ഗ്ലാസ് അനങ്ങുന്നു!ഗ്ലാസ് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി! ഞാനവരുടെ കൈവിരല്‍ മാറ്റി എന്റെ വിരല്‍ വെച്ചു. ഇല്ല ഗ്ലാസ് നില്‍‌ക്കുന്നില്ല. എന്റെ മുഴുവന്‍ ശക്തിയേയും വിരലിലേക്കാവാഹിച്ചു ഞാനതില്‍ അമര്‍ത്തി… ഇല്ല… അതെന്റെ വിരലുമായി നീങ്ങുന്നു. ഗ്ലാസ് ഓരോ കളങ്ങളിലേക്ക് മാറിമാറി നീങ്ങി. യാതൊരു സംശയത്തിനും ഇടം നല്‍ക്കാതെ ഓരോ അക്ഷരത്തിലും മുഴുവനായും നിലയുറപ്പിച്ചതിനു ശേഷം ഗ്ലാസ് മറ്റൊന്നിലേക്കു നീങ്ങി.  ജോര്‍ജ്ജ്   ആ അക്ഷരങ്ങള്‍ എഴുതിയെടുത്തു: REVATHY! രേവതി!! വന്നതൊരു പെണ്ണാണ്‌. ഇനിയെന്തു ചോദിക്കണമെന്ന തര്‍ക്കമായിരുന്നു പിന്നെ? എത്രവയസിലാണു മരിച്ചതെന്നു ചോദിക്കാം, എങ്ങനെ മരിച്ചെന്നായാലോ? അവിശ്വസിനീയമായ ഒരു മാനസികാവസ്ഥയിലഅയിരുന്നു ഞാന്‍. എങ്ങനെ ഞാനെന്റെ യുക്തിബോധത്തെ ഒന്നു പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും! എത്ര നിര്‍‌ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ഗ്ലാസ് എന്തേ നില്‍ക്കാതിരുന്നത്? ഷബിന്‍ ഇത്രയുമായപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ബൈബിള്‍മായി വന്നു, അതവന്‍ കളത്തിലേക്കു വെച്ചു.വില്‍സണ്‍നും ജോര്‍ജ്ജ്ഉം  അതു  എടുത്തു നീക്കി. അവന്‍ ചോദിച്ചു “What’s your father’s name?” ആളെ തിരിച്ചറിയാനാവുമോ എന്നറിയാന്‍ വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഗ്ലാസിന്റെ നീക്കം പക്ഷേ ദുര്‍ബലമായി. അല്പമൊന്നനങ്ങി അതു നിന്നു! ബൈബിള്‍ കളത്തില്‍ വെച്ചതായിരുന്നുവത്രേ കാരണം. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ സ്വാധീനത്താന്‍ ആ പ്രേതാത്മാവ് തിരിച്ചുപോയതാവണം!കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിലെ എന്റെ ഉറക്കം പിന്നെ ഓജോബോര്‍ഡ് കവര്‍‌ന്നെടുത്തു. മോഡേണ്‍  സയന്‍സ് എന്തു നിര്‍‌വചനമിട്ടു വിളിക്കും എന്നറിയാന്‍ ഞാനന്ന് ഗൂഗിളില്‍ ഒരുപാടലഞ്ഞു. ഒന്നും കിട്ടിയില്ല.  പക്ഷേ ഒരു രാത്രി ..... 

 വിശ്വസിക്കാനാകാത്ത ഒരു അനുഭവം

 അന്ന് രാത്രി സംഭവിച്ചത് എന്തെന്ന്  ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ഉള്ളം കാലിലൂടെ ഒരു വിറയല്‍ കടന്നു പോകും .

1994 nov 24 വെള്ളി -അന്ന് ഞാനും ജോര്‍ജുംകൂടിയാണ് ഹൈറേഞ്ച്  വര്‍ക്കിന് പോയത് ,ഒരു ബൈക്കില്‍ . കട്ടപ്പന റൂടും  അടിമാലി റൂടും ആണ് ഞങ്ങള്‍   ഹൈറേഞ്ച്  വര്‍ക്ക് എന്നു പറയുന്നത്.സാധാരണ ഒരുമിച്ച് ജീപ്പിലോ അല്ലെങ്ങില്‍ ബൈക്കിലോ പോയി വരും.കമ്പിളികണ്ടം എന്ന്‍ സ്ഥലത്തു നിന്നും ഒരു 12 കിമീ അകലെ ഒരു എസ്ടേറ്റ് ഹോസ്പിറ്റല്‍ ഉണ്ട് .അവിടുത്തെ ഡോക്ടറെയും കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വളരെ വൈകിയിരുന്നു. ഏകദേശം 5 മണിയോടെ തൊടുപുഴക്ക് തിരിച്ചു.പിറ്റെന്നു ശനി ആയതിനാല്‍ എത്രയും വേഗം തൊടുപുഴ എത്തുക എന്നതായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം .

           താഴെ മെയിന്‍ റോഡില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ സമയം രാത്രി  10.00മണി .പുറപ്പെടാന്‍ വൈകിയതിന്‍റെ വിഷമം അവന്‍ ആക്സിലേറ്ററില്‍ തീര്‍ത്തു. വണ്ടി കല്ലാര്‍കൂട്ടിയില്‍ എത്തി. പനംകൂട്ടിക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഹെഡ്‌ ലൈറ്റിന്‍റെ വെളിച്ചത്തില്‍ കല്ലാര്‍കൂട്ടിഡാം പണിയുടെ ഇടയ്ക്കു മരിച്ചവര്‍ക്കായി തീര്‍ത്ത സ്മാരകം തെളിഞ്ഞുകാണാം.

           ഇനിയുള്ള വഴിയില്‍ പാംബ്ല വരെ രാത്രി ഒരു ഒന്‍പതുമണി കഴിഞ്ഞാല്‍ ആള്‍ സഞ്ചാരവും വാഹന ഓട്ടവും കുറവാണ്.  പോരാത്തതിന് വീതികുറഞ്ഞ വഴിയുടെ ഇരുവശത്തും തിങ്ങിവളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന മരങ്ങളും ചെടികളും പകല്‍പോലും ആ വഴിക്കൊരു ഭീകരത ചാര്‍ത്തി കൊടുത്തിരുന്നു.എത്രയും പെട്ടെന്നു തൊടുപുഴ എത്താനുള്ള ധൃതിയില്‍ ഞങ്ങള്‍  ഇതൊന്നും ആലോചിചില്ല. ജോര്‍ജ്  കൈ ആക്സിലടടെറില്‍പിരിച്ചു പിടിച്ചു.

           അവസാനം ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന വീടിനടുത്തുള്ള  റബ്ബര്‍ എസ്ടേറ്റ് വഴിയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ സമയം 12 കഴിഞ്ഞിരുന്നു.  ഒരു വളവ് തിരിഞ്ഞ ഞങ്ങള്‍  വണ്ടിയുടെ വെട്ടത്തില്‍ കറുത്ത ഒരു കന്നുകാലി കിടാവ് വഴിക്ക് വട്ടം നില്‍കുന്നത് അകലെ നിന്നും കണ്ടു. വണ്ടിയുടെ വെട്ടം തട്ടിയതെ അത് ഞങ്ങളുടെ  നേരെ തിരിഞ്ഞു. രക്തം മരവിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. നിലത്തുനിന്നും ആറടിയോളം ഉയരമുള്ള ഒരു പട്ടിയായിരുന്നു അത്. അതിന്‍റെ പൊളിഞ്ഞ വായക്കുള്ളില്‍ നിന്നും ചോരച്ച അതിന്‍റെ നാവ് ഒരടിയോളം നീളത്തില്‍ പുറത്തേക്ക് നീണ്ട് കിടന്നിരുന്നു. വെളിച്ചത്തില്‍ കൊമ്പല്ലുകള്‍ തിളങ്ങി.  കണ്ണുകള്‍ രണ്ടും ചുവന്ന രത്നങ്ങള്‍ പോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങി.(വെളിച്ചത്തില്‍ സാദാരണ  നീലനിറത്തില്‍ തിളങ്ങുന്നവയാണ് പട്ടിയുടെ കണ്ണുകള്‍)

          കിടുങ്ങിപ്പോയ  ജോര്‍ജ്  പെട്ടന്ന് ബ്രേക്ക് രണ്ടും പിടിച്ചു. നല്ല വേഗത്തില്‍ വന്ന വണ്ടിയുടെ പിന്‍ ചക്രം റോഡില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ന്ന് മുന്‍ചക്രം ഉരച്ചുകൊണ്ട് കുറെ നിരങ്ങി. ആ ജന്തുവിന്‍റെ അടുത്തായി ചെന്ന് മറിഞ്ഞു വീണു. വണ്ടിയില്‍ നിന്നും   ജോര്‍ജ്  അതിന്‍റെ കാല്ച്ചുവട്ടിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. ഞാന്‍ ഒരു വശത്തുള്ള കുഴിയിലേക്കും. ആ ജന്തു പെട്ടന്ന് റോഡിന്‍റെ ഒരു വശത്തേക്ക് ചാടി അപ്രത്യക്ഷമായി.  വിറച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച എനിക്ക് അതിനു കഴിഞ്ഞില്ല.ഒന്നുറക്കെ കരയാന്‍ പോലും കഴിയാതെ കിടന്ന എന്റെ നേരെ മുകളില്‍ നിന്നും രണ്ടു കൈകള്‍ നീണ്ടു വന്നു.....

(തുടരും.....)

NB:Inspired by a real incident. thanks to an unknown blogger for the location details.

കൈലാസം.

  വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഭാഗം :4

                                                                                                            
                                                                                                                                             ഋഷികേശ്
                                                                                                                                            12/12/1998

പ്രിയ സുഹൃത്തെ,                                                                  

                അശ്വഥാമാവിനെ നേരില്‍ കണ്ട മധ്യപ്രദേശില്‍ നിന്നും  ഭാരത പരിക്രമയിലെ അടുത്ത ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് ഉള്ള ഞങ്ങളുടെ യാത്ര ആരംഭിചു.ജര്‍മന്‍ സായിപ്പുമാര്‍ വീണ്ടും അവരുടെ ലക്ഷ്യം കാണാന്‍ അവിടെ തന്നെ തങ്ങി.അവര്‍ക്കൊരിക്കലും തന്നെ കാണാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന അശ്വഥാമാവിന്റ്റെ പ്രവചനം ഒന്നും ഞാന്‍ അവരോടു പറയാന്‍ പോയതും ഇല്ല.അതെല്ലാം പിന്നീട് ഒരു അവസരത്തില്‍ ഞാന്‍ എഴുതാം.

വീണ്ടും തിരിച്ചു ഋഷികേശില്‍ എത്തിയ ഞങ്ങള്‍ പക്ഷേ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയിരുന്നില്ല .90 ദിവസം കഴിയാതെ തിരിച്ചു ചെല്ലാനും കഴിയില്ലല്ലോ.അതിനാല്‍ ഋഷികേശിലെ മലയാളിയായ ഒരു സന്യാസിനിയുടെ  ആശ്രമത്തില്‍ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ തങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.ഋഷികേശിലെ ഒരു ഗ്രാമ പ്രദേശത്തുള്ള, ഗംഗയുടെ തീരത്തെ ഈ ആശ്രമം ശരിക്കും ഒരു സ്വകാര്യ വസതി ആയിരുന്നു .സ്വാമിനി മിക്കവാറും പുറം രാജ്യങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതിനാല്‍ ജോലിക്കാരും ഒന്നു രണ്ടു ആശ്രിതരും മാത്രമേ അവിടെ കാണൂ. പിന്നെ അപൂര്‍വം ആയി ചില സന്ദര്‍ശകരും.

ആ സമയത്ത് പൂനെയില്‍ നിന്നും വന്ന രണ്ടു യുവാക്കള്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഹര്‍ഷും, മനുവും .മാര്‍വാടി സമുദായക്കാരായ അവര്‍ വളരെ പെട്ടെന്നു തന്നെ ഞാനും ആയി അടുത്തു. സംസാര മധ്യ ,അവര്‍ മാനസ സരസ്സും കൈലാസവും ദര്‍ശിക്കാനുള്ള യാത്രയുടെ ഭാഗം ആയിട്ടാണ് അവിടെ വന്നതെന്ന് പറയുകയുണ്ടായി.പിന്നെ ഒന്നും പറയേണ്ടല്ലോ ! അടുത്ത യാത്രാ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനം മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞു. സാക്ഷാല്‍ "കൈലാസം".

പക്ഷേ പറയും പോലെ കാര്യങ്ങള്‍ എളുപ്പം അല്ലായിരുന്നു. കൈലാസം ഭാരത്തിന്‍റെ സ്വന്തം എങ്കിലും നടത്തിപ്പിനുള്ള അവകാശം ചൈനക്കാണ്,ശുഷ്ക നേത്രമ്മാരുടെ   വിസ ഉണ്ടെങ്കിലേ അങ്ങോട്ട് കടക്കാന്‍ പറ്റൂ.പക്ഷേ ചെറുപ്പക്കാര്‍ അല്പം പിടിപാടുള്ളവരായിരുന്നു.അവരുടെ ട്രാവെല്‍ ഏജെന്‍സിയില്‍ വിളിച്ച് പറഞ്ഞ് പത്തു ദിവസത്തിന്നകം കാര്യം സാധിച്ചു.

അങ്ങിനെ ഏതൊരു ആത്മീയ വാദിയുടെയും അവസാന ലക്ഷ്യ ത്തിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര തുടങ്ങി.ട്രാവെല്‍ ഏജെന്‍സിയുടെ ബസ്സില്‍ 21 പേരോളം വരുന്ന ഒരു സംഘം. യാത്രയുടെ ഊഷരതയില്‍ നിന്നും മോക്ഷപദത്തിലേക്കുള്ള  മനസ്സിന്‍റെ സഞ്ചാരം ആയിരുന്നു അത് .ആദ്യ ലക്ഷ്യം മാനസസരസ്സയിരുന്നു.ടിബറ്റെന്‍ പര്‍വ്വതമടക്കുകളിലൂടെയുള്ള യാത്ര കഠിനം എന്നു തന്നെ വേണം പറയാന്‍ .

ഗണേശ  പര്‍വ്വ തം

ആ യാത്രയില്‍ ആദ്യം ആയി കണ്ണില്‍പെട്ട പര്‍വ്വതനിരയുടെ പേര്  'ഗുര്‍ലമണ്ടതാ' എന്നാണ് ഗൈഡ് പറഞ്ഞത്.എങ്ങും മഞ്ഞണിഞ്ഞ  പര്‍വ്വത നിരകള്‍ ,വെയില്‍നാളങ്ങള്‍ വെള്ളി വെളിച്ചം വാരി വിതറുന്ന തടാകങ്ങള്‍ . ഗണപതിയുടെ രൂപം ഉള്ള ഗണേശ  പര്‍വ്വതം , ഓംകാരം ഉണര്‍ത്തുന്ന ഓംകാര  പര്‍വ്വതം  ഒക്കെ കടന്നു ഒരു വലിയ കയറ്റം കയറി ഇറങ്ങി  തുറസ്സായ സ്ഥലത്തു ബസ്സ് നിന്നു.മുന്നിലതാ നീലഛവി പരത്തി നിശ്ചലമായ മാനസസ്സരോവര്‍ ,വിദൂരതയില്‍ ദര്‍ശന ഭാഗ്യമരുളി കൈലാസം.

മാനസരോവര്‍

എല്ലാവരും മാനസസ്സരോവറില്‍ സ്നാനം കഴിക്കാനായി ഇറങ്ങി.മാനസസ്സരോവറിന്‍റെ തീരത്തെ കല്ലുകള്‍ അത്ഭുതകരമായിരുന്നു.ദേവ ചിഹ്നങ്ങളും ,സംസ്കൃത ലിപികളും നിറഞ്ഞ കല്ലുകള്‍ .പലരും അവ ശേഖരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അന്ന് രാത്രി മാനസസ്സരോവറിന്‍റെ തീരത്താണ്ക്യാംപ് .പൂജ്യത്തോളം വരുന്ന തണുപ്പ്.യാത്രാ ഷീണ്ം ,കിടന്ന ഉടനെ ഉറങ്ങി പോയി.പക്ഷേ രാത്രിയുടെ ഏതോ ഒരു യാമത്തില്‍ ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു. വെറുതെ ടെന്‍റിന്‍റെ വശത്ത് കൂടി തടാകത്തിലേക്ക് നോക്കി.

സരോവര്‍ തീരത്തെ കല്ലുകള്‍

രണ്ടു പേര്‍ ഒരു ചെറിയ വിളക്കിന്‍റെ വെളിച്ചത്തില്‍ പുറത്തിരിക്കുന്നു.ശബ്ദം താഴ്ത്തി സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.പതുക്കെ ഞാന്‍ പുറത്തെയ്ക്കു ഇറങ്ങി,നമ്മുടെ കൂട്ടുകാരായ മാര്‍വാടികള്‍ ഹര്‍ഷും മനുവും ആയിരുന്നു അത്.എന്തോ പേപ്പര്‍ മറിച്ചുനോക്കുകയും എഴുതുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.ഈ പാതിരാത്രി മരംകൊച്ചുന്ന തണുപ്പില്‍ ഇവര്‍ ഇത് എന്താ ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിയാന്‍ ഒരു ആകാംഷ.

അവരുടെ പിന്നില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു ,ഒരു മാപ്പ് ( ഭൂപടം) ആണ് അവര്‍ നോക്കുന്നത് .ശബ്ദം കേട്ടു പെട്ടെന്നു അവര്‍ തിരിഞു നോക്കി എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒന്നു ഞെട്ടി ,പക്ഷേ പെട്ടെന്നു തന്നെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഓ  സ്വാമി ആയിരുന്നോ ? പേടിച്ച് പോയി" "എന്തിന്നാണ് പേടിക്കുന്നത് ?" നിങ്ങള്‍ എന്താ ചെയ്യുന്നത് ,? ഇതെന്താ മാപ്പ്? നിങ്ങള്‍ തീവ്രവാദികള്‍ വല്ലതും ആണോ? ഒരു പാട് ചോദ്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഒരുമിച്ച് ചോദിച്ചു."സ്വാമി ,ബഹളം വെയ്ക്കാതെ എല്ലാം പറയാം,ഞങ്ങള്‍ തീവ്രവാദികള്‍ ഒന്നും അല്ല ,പക്ഷേ തീര്‍ത്ഥാടകരും അല്ല .ഞങളുടെ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം വേറെ ആണ്".ഹര്‍ഷ് പറഞ്ഞു. അതെന്താണെന്നായിരുന്നു എനിക്കും അറിയേണ്ടിയിരുന്നത് .ആ രാത്രി മാനസസ്സരസിന്‍റെ തീരത്ത് വെച്ച് അവര്‍ ആ രഹസ്യം പറഞ്ഞു.

മാര്‍വാടി സമുദായക്കാര്‍ പണം കടം കൊടുക്കുന്നവര്‍ ആണ്.അവരുടെ ഉപാസനമൂര്‍ത്തിയാണ് സാക്ഷാല്‍ കുബേര സ്വാമി.ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ധനത്തിന്നും,നിധികള്‍ക്കും ഉടമയാണ് കുബേര സ്വാമി.യക്ഷന്‍മാരുടെ രാജാവും ,രാവണന്‍റെ സഹോദരനും ആണ് കുബേര രാജാവ്.പുഷ്പക വിമാനവും ,ലങ്ക രാജ്യവും കുബേരന്‍റേത് ആയിരുന്നു.അത് രാവണന്‍ തട്ടി എടുത്തതിന് ശേഷം ,ശിവ ഭക്തനായ കുബേര സ്വാമി കൈലാസ പര്‍വ്വതത്തിനടുത്ത് അളകാപുരി എന്ന ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു .അതാണ് യക്ഷ രാജ്യം .കുബേരന്റെ ആവാസ സ്ഥലം .ലോകത്തിലെ എല്ലാ സമ്പത്തും നിധികളും അവിടെയാണ്.

കുബേര സ്വാമി

ഈ മിത്തിനേ കുറിച്ച് എനിക്കു നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നു.ഹിന്ദു പുരാണങ്ങളില്‍ മാത്രം അല്ല, ബുദ്ധമത വിശ്വാസികളും  കുബേരനെ ആരാധിക്കുന്നുണ്ട്.'അളകാപുരി' എന്ന സ്വപ്നനഗരം ഹിമാലയത്തില്‍ എവിടെയാണ് എന്നു മാത്രം ആര്‍ക്കും അറിയില്ല. 'ഷാങ്ഗറില്ല' എന്നു ബുദ്ധ വിശ്വാസികള്‍ വിളിക്കുന്ന  ഈ നഗരത്തില്‍ കടന്ന ഒരു ബുദ്ധ സന്യാസിയെ കുറിച്ച് എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഹര്‍ഷിന്‍റെ ശബ്ദം എന്നെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തി." ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്‍റെ പരദേവതയാണ് കുബേര സ്വാമി.ഏതോ ഒരു പിതാമഹന്‍ കുബേരനെ പ്രത്യഷപ്പെടുത്തി എന്നും അളകപുരിയിലേക്ക് പോയി എന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട് .അതേ പറ്റി ഒരു പാട് ഗവേഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുറെ രേഖകളും രേഖാചിത്രങ്ങളും കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഒരു അറയില്‍ നിന്നും കിട്ടി .അതില്‍ അളകാപുരി യുടെ സ്ഥാനം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് .ഒരു പക്ഷേ കുബേരനെ നേരിട്ടു കാണുകയും അളകാപുരിയില്‍ എത്തി എന്നും പറയുന്ന പിതാമഹന്‍ രേഖപ്പെടുത്തി വച്ചതാവാം ". ഹര്‍ഷ് പഴയ കുറച്ചു താളിഓലകള്‍ എന്നെ കാണിച്ചു.ശരിയാണ് അതൊരു വഴി രേഖപ്പെടുത്തിയ ,എന്തൊക്കെയോ കുത്തികുറിച്ച താളിയോലയായിരുന്നു.അവിടെ കടന്നു നിധി കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ യാത്രാ ലക്ഷ്യം.

"ഞങ്ങള്‍ അഷ്ടപദി എന്ന സ്ഥലം വരെയേ നിങ്ങളോടൊപ്പം വരൂ.അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങള്‍ പിരിയും.ദയവു ചെയ്തു സ്വാമി ഈ വിവരം ആരോടും പറയരുത്"മനു പറഞ്ഞു.

കൈലാസം  അടുത്തും വ്യക്തമായും കാണണം എങ്കില്‍  കൈലാസ പരിക്രമ വ്ഴിയിലെ ദിറാവുക് എന്ന സ്ഥലത്തെത്തണം.അതായത് സമുദ്ര നിരപ്പില്‍ നിന്നും 16367 അടി ഉയരത്തില്‍ .അല്ലെങ്കില്‍ ചൈനയുടെ സ്പെഷ്യല്‍ അനുമതി വാങ്ങി ,കൈലാസത്തിന്‍റെ തെക്ക് വശമായ അഷ്ടപദിയില്‍ എത്തണം.ശരിക്കും ഇവിടെ നിന്നും മാത്രമേ അടുത്തു കാണാന്‍ സാധിക്കൂ .പക്ഷേ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ,പ്രവചനാതീതമായ കാലാവസ്ഥയാണ് അവിടെ .നട്ടുച്ചക്ക് പോലും സൂര്യനെ ശരിക്കും കാണാന്‍ കഴിയില്ല.തണുപ്പും ,മഞ്ഞും മഴയും എല്ലാം കൂടികുഴഞ്ഞു ,കൈലാസത്തിന് പ്രകൃതി സംരക്ഷണം തീര്‍ത്തിരിക്കുന്നു.അവിടെ ഇവര്‍ ഇറങ്ങിയാല്‍ അപകടം ആണെന്നകാര്യത്തിന് സംശയം ഇല്ല.ഏങിനെയും ഇവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കണം എന്നു ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ തീരുമാനിച്ചു.പക്ഷേ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല .ആ രാത്രി അങ്ങിനെ കഴിഞ്ഞു.

ദര്‍ച്ചന്‍

അടുത്ത ദിവസം പരിക്രമയിലെ ബേസ് ക്യാംപ് ആയ ദര്‍ച്ചന്‍ എന്ന്‍ സ്ഥലത്തേക്കായിരുന്നു യാത്ര.വഴിയില്‍ ഉടനീളം മഴ ആയിരുന്നു.ക്യാംപ്ല്‍ എത്തിയപ്പോഴും മിക്കവരുടെയും ആരോഗ്യ നില മോശമായിരുന്നു.കാലാവസ്ഥ മോശം ആണെന്നും അടുത്ത ദിവസം പരിക്രമ തുടരാന്‍ പറ്റുമോ എന്നും സംശയം ആണെന്ന് ഗൈഡ് പറഞ്ഞു.

അഷ്ടപദി

ഭാഗ്യവശാല്‍ അടുത്ത ദിവസം മഴ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.100 യുവാന്‍ കൊടുത്ത് ചൈന ഗവണ്‍മെന്‍റ് പാസ്സ് വാങ്ങി അഷ്ടപദിയിലേക്കുള്ള  യാത്ര തുടങ്ങി.അവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ സമയം പന്ത്രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഹര്‍ഷും മനുവും വല്ലാത്ത ഉത്സാഹത്തില്‍ ആയിരുന്നു.ഞാന്‍ ഒരു നിഴല്‍ പോലെ അവരുടെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.അത് അവര്‍ക്കും മനസ്സിലായി കാണണം.കാലാവസ്ഥ മോശമായതിനാല്‍ തങ്ങള്‍ അളകാപുരി  യാത്ര മാറ്റി വെക്കുന്നു എന്നവര്‍ ഒരു പ്രാവിശ്യം എന്നോടു പറയുകയുണ്ടായി.പൂര്‍ണമായി അതു വിശ്വസിച്ചില്ല എങ്കിലും എനിക്കും അങ്ങിനെ തന്നെ തോന്നി.

മാത്രം അല്ല തൊട്ട് മുന്‍പില്‍ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കൈലാസമെന്ന മഹാദേവന്‍റെ ആസ്ഥാനമായ പുണ്യ പര്‍വ്വതത്തിന്‍റെ  സാമീപ്യത്തില്‍ എല്ലാവരും സ്വയം മറന്നു പോയിരുന്നു.ഞാന്‍ മറ്റ് സ്വാമിമാര്‍ക്കൊപ്പം കുറേകൂടി മുന്നോട്ട് പോയി , കൈലാസത്തെ സാഷ്ടാഗം പ്രണമിച്ചു .പൂജകളുടെ തിരക്കിലായി.

ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു വാഹനതിനടുത്തത്തിയപ്പോള്‍ ഗൈഡ്ഉം മറ്റ് സഹയാത്രികരും വിഷണ്ണരായി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു.കാരണം തിരക്കിയപ്പോള്‍ കൂട്ടത്തിലെ രണ്ടു പേരെ കാണാനില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.

എനിക്കു കാര്യം മനസ്സിലായി അവര്‍ പണി പറ്റിച്ചു .പക്ഷേ കാലാവസ്ഥ മോശം ആവുകയാണെന്നും അവരെ കൂടാതെ പോവുക ശരി അല്ല എന്നും ഗൈഡ് പറഞ്ഞതില്‍ പ്രകാരം ബസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ടിബറ്റെന്‍ ഷെര്‍പ്പകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ഒരു സംഘ്ം അവരെ തിരഞ്ഞു പോവുകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.അവര്‍ പോകുവാന്‍ സാധ്യതയുള്ള വഴി എനിക്കു ഊഹിക്കുവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു  ; അതിനാല്‍ ആ വഴിക്കു ഒരു ശ്രമം നടത്താന്‍ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു.ഒരു മഴകോട്ടും ധരിച്ചു ഞാനും അവരെ തേടി എറങ്ങി.സമയമപ്പോള്‍ മൂന്നു മണിയായിരുന്നു.മഞ്ഞും തണുപ്പും ഒക്കെ കൂടി അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതല്‍ വൈകിയ സാഹചര്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഞാന്‍ താഴേക്കു ഇറങ്ങി ആവുന്ന വേഗത്തില്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു.ഇരുവശത്തും കയറ്റങ്ങള്‍ ആയതിനാല്‍ വെളുത്തുരുണ്ട കല്‍കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്ന തീര്‍ത്ഥകരയിലൂടെ മാത്രമേ നടക്കാന്‍ നിര്‍വാഹമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.നടന്നു നടന്നു ഞാന്‍ നന്ദി പര്‍വ്വതത്തിനു അരികിലെത്തി.ഷീണം എന്നില്‍ പിടിമുറുക്കി.ഊര്‍ജ്ജം നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയില്‍ അല്പം ജലം കുടിക്കാന്‍ കിട്ടിയിരുന്നു എന്നു ആശിച്ചു പോയി.അടുത്തു വെള്ളം ഉണ്ട് ,പക്ഷേ കോരികുടിച്ചാല്‍ കൈ മരവിച്ചു പോകും.

നന്ദി പര്‍വ്വതം

ഞാന്‍ കുറച്ചു കൂടി മുന്നോട്ടു പോയിട്ട് തിരിച്ചുവരാം എന്നു വിചാരിച്ചു.എപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നന്ദി പര്‍വ്വതത്തിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ ആണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്.എന്നെ തന്നെ നോക്കികൊണ്ടു ഒരു ഹിമാലയന്‍ യാക് നില്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.ഇടത്തു ഭാഗത്തായി കാണുന്ന നന്ദി പര്‍വതത്തിനും വലതു വശത്ത് കാണുന്ന നിഗൂഢ  പര്‍വ്വതത്തിനും ഇടയിലൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.സൂര്യ വെളിച്ചം പോയിമറഞ്ഞു.താപ നില പൂജ്യത്തിനും താഴെ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി.ശ്വാസതടസം അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.ഇരുവശത്തെയും കാഴ്ചകള്‍ അവര്‍ണനീയം ആയിരുന്നു.കരിങ്കല്‍ നൃത്തമണ്ഡപങ്ങള്‍ പോലെ ഉള്ള പര്‍വ്വതകാഴ്ചകള്‍ .പതുക്കെ ഞാന്‍ പരിസര ബോധത്തിലേക്കും സമയബോധത്തിലേക്കും ഉണര്‍ന്നു.ആകാശത്തു മഴ മേഘങ്ങള്‍ വന്നു നിറയുന്നു.സമയം അഞ്ചു കഴിഞ്ഞു .രണ്ടര മണികൂറായി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്.മഴ പെയ്താല്‍ മരണം ഉറപ്പാനെന്ന് മനസ്സിലായി.ഒന്നു രണ്ടു മഴ തുള്ളികള്‍ എന്‍റെ ദേഹത്ത് വീണു.ഞാന്‍ നടപ്പിന് വേഗത കൂട്ടി.

അതാ കൈലാസ പര്‍വ്വതം : വെറും 500 മീറ്റര്‍ മാത്രം അകലെ ,ചുറ്റും മഞ്ഞുപാളികള്‍ കട്ടപിടിച്ചു തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു.അതിനിടയിലൂടെ ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു.ഒരു ഭാഗത്ത് ഒരാള്‍ക്ക്മാത്രം ചരിഞ്ഞു കടക്കാവുന്ന വാതില്‍ പോലെ മഞ്ഞിന്‍റെ ഒരു കവാടം,അതു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൈലാസത്തില്‍ നിന്നും ഉള്ള തീര്‍ത്ഥം ചാലിട്ടൊഴുകുന്നു.അതും കടന്നു ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു.ഇപ്പോള്‍ ഒരു നിരപ്പായ പ്രതലം ദൃശ്യം ആയി.അവിടെ ഞാന്‍ കണ്ടു ,ഹര്‍ഷും മനുവും ,കയ്യില്‍ നീര്‍ത്തി പിടിച്ച കടലാസും ആയി എന്തോ തിരയുകയാണ് അവര്‍ . ഞാന്‍ നീട്ടി വിളിച്ചു.ശബ്ദം കേട്ടവര്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.    "സ്വാമിയോ ? എന്തിന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ പുറകെ വന്നത് ? തിരിച്ചു പൊവൂ " ഹര്‍ഷ് പറഞ്ഞു. പോവാം നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം ,എല്ലാവരും നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്."ഇല്ലാ സ്വാമി ഞങ്ങള്‍ക്ക് വരാന്‍ ആകില്ല ,ഇതു ഞങ്ങളുടെ അവസാന പിടിവള്ളി ആണ്.കോടികളുടെ കട ബാധ്യതയാണ്  ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത്.ഒന്നുകില്‍ ആത്മഹത്യ അല്ലെങ്കില്‍ അളകാപുരിയില്‍ കടന്നു നിധി കണ്ടെത്തുക , ഈ രണ്ടു വഴികളെ ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ ഉള്ളൂ" മനുവാണു പറഞ്ഞത്."സ്വാമി തിരിച്ചു പൊവൂ...ഞങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യത്തിനടുത്തെത്തി കഴിഞ്ഞു.അളകാപുരിയുടെ കവാടം കടന്നാല്‍ പിന്നെ ഈ കാലാവസ്ഥ അല്ല.എല്ലാം പിതാമഹന്‍ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്.എവിടെ എവിടെയോ ആണ് ആ കവാടം:അല്ലെങ്കില്‍ സ്വാമിയും വരൂ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം."

"ഇല്ലാ ഇതു കൈലാസം ആണ് .ഇവിടെ മനുഷ്യനു പ്രവേശനം ഇല്ലാ.സാഹസം കാണിക്കരുത് ",ഞാന്‍  അവരെ തടയാന്‍ കഴിവതും ശ്രമിച്ചു.പക്ഷേ ഫലം ഉണ്ടായില്ല.അതിടയില്‍ ഞങ്ങളുടെ വലതു ഭാഗത്തായി സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കെന്ന വണ്ണം മഞ്ഞു പാളികള്‍ അടുക്കിയ പടികള്‍ ദൃശ്യം ആയി.അതിലൂടെ തീര്‍ഥ ജലം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു." ഇതാ ...ഇതാ ..ആ പടികള്‍ ഹര്‍ഷ് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.പിന്നെ അവര്‍ അങ്ങോട്ട് നീങ്ങി : "സ്വാമി ,വീണ്ടും കാണാം  മനു തിരിഞ്ഞു നിന്നു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ വെറുതെ അതു നോക്കി നിന്നു.അവര്‍ പടിക്കെട്ടിനടുത്തെത്തി .പെട്ടന്നാണ് അതു സംഭവിച്ചത് .

അതി ശക്തംആയ ഒരു ഹിമ കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശി ആ ഹിമകാറ്റിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ഒരു മാത്ര കണ്ടു. .....ആറടിയിലേറെ ഉയരമുള്ള കുറെ രൂപങ്ങള്‍ ആ ഹിമ പടവുകളില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.  പക്ഷേ ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളില്‍ എന്‍റെ മുഖത്തും കണ്ണിലും എല്ലാം മഞ്ഞു കണങ്ങള്‍ ശക്തിയായി അടിച്ചു കേറി,കാഴ്ച മറഞ്ഞു  ,കണ്ണു തുറക്കാന്‍ വയ്യ. ശ്വാസം പോലും കിട്ടാതെ ഞാന്‍ പിടഞ്ഞു പോയി .ഒരു ഹുങ്കാര ശബ്ദത്തോടെ കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശുകയാണ് .ആ പര്‍വ്വതത്തിലെ മഞ്ഞു മുഴുവനോടെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ കറങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നി.നില തെറ്റിയ ഞാന്‍ താഴേക്കു വീണു.മരിക്കുന്നതിന് മുന്‍പ് ഞാന്‍ കൈലാസ നാഥനെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ തറയില്‍ നിന്നും ഉയരുന്നതായി എനിക്കു തോന്നി.ആരോ എടുത്തു ഉയര്‍ത്തുന്നത് പോലെ. ശക്തമായ  ഒരു ചിറകടി ശബ്ദം എനിക്കു കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു.പിന്നെ എന്‍റെ ബോധം മറഞ്ഞു.

പിന്നീട് ഞാന്‍ അര്‍ദ്ധബോധാവസ്ഥയില്‍ എപ്പോഴോ കണ്ണു തുറന്നു ,ഹിമ കാറ്റ് അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല പക്ഷേ ഞാന്‍ ഒരു കല്‍ മണ്ഡപത്തിലാണ് കിടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി.നേരെത്തെ കണ്ട പ്രകൃതി നിര്‍മ്മിതമായ ഒരു കല്‍ മണ്ഡപം .ചുറ്റും കാറ്റ് അതിന്‍റെ സംഹാര താണ്ഡവം തുടരുകയാണ്.ഞാന്‍ എങ്ങിനെ ഈ സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്ത് എത്തി എന്നും, ഹര്‍ഷിനും മനുവിനും എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നും അറിയാന്‍ ഞാന്‍ ചുറ്റും പരതി നോക്കി.ഞാന്‍ കേട്ട ചിറകടി ശബ്ദം ,പിന്നെ ആരോ എന്നെ എടുത്തുയര്‍ത്തിയതും എനിക്ക് ഓര്മ്മ‍ വന്നു.

പെട്ടെന്നു എന്‍റെ ശിരസ്സില്‍ ആരോ തലോടുന്ന പോലെ തോന്നി ,ഞാന്‍ തല തിരിച്ചു നോക്കി.ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ സ്തംഭിച്ചു പോയി ...പിന്നെ എന്‍റെ മനസ്സില്‍  അത്ഭുതത്തിന്റെയും, ആനന്ദത്തിന്റെയും ഒരു തിരതള്ളല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്‍റെ അടുത്തിരുന്നു ശിരസ്സില്‍ തലോടിയിരുന്നത് ...സ്വപന മിശ്ര  അല്ല  ..പ്രിയവല്ലഭ  ആയിരുന്നു....സ്നേഹിതാ നിങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ?...എന്‍റെ ആദ്യത്തെ എഴുത്തില്‍ ഞാന്‍ സന്യാസം സ്വീകരിക്കാനുള്ള കാരണം വിശദമാക്കിയിരുന്നല്ലോ.സ്വപ്ന മിശ്ര എന്ന പേരില്‍ എന്നെ സഹായിക്കാന്‍ മരുഭൂമിയിലേക്ക്  പറന്നിറങ്ങിയ പ്രിയവല്ലഭ എന്ന കിന്നരി ആയിരുന്നു അത് .

***

ഒരു വര്‍ഷം സ്വപ്ന മിശ്രയായി  ദുബായില്‍ ജീവിച്ച ശേഷം എങ്ങോ മാഞ്ഞു പോയ ,ഒടുവില്‍ ഗുരുജിക്ക് മുന്‍പില്‍ വെച്ച് സ്വന്തം രൂപത്തില്‍ ദര്‍ശനം നല്‍കി വീണ്ടും മറഞ്ഞു പോയ പ്രിയ വല്ലഭ .എന്ന കിന്നരി -ഇതാ വീണ്ടും ഈ കൈലാസ ഭൂമിയില്‍ എന്‍റെ രക്ഷക്കായി ഒരിക്കല്‍ കൂടി പറന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു.എഴുന്നേറ്റ് കിന്നരിയെ വന്ദിക്കണം എന്നു മനസ്സ് പറഞ്ഞു എങ്കിലും എന്‍റെ ശരീരം അനക്കാന്‍ പോലും എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല .

മധുരമായ ഒരു ശബ്ദം എനിക്കു കേള്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു അതിപ്രകാരം ആയിരുന്നു..."മനുഷ്യ വര്‍ഗ്ഗത്തിന് അപ്ര്യാപ്തമായ ഒരു പ്രദേശം ആണിത്.ഒരിയ്ക്കലും ഇത്തരം സാഹസത്തിന് ഇനി ശ്രമിക്കരുത്. താങ്കള്‍ എന്തിനാണ് സന്യാസം സ്വീകരിച്ചത് എന്ന്‍ എനിക്കറിയാം : പക്ഷേ ആ ആഗ്രഹവും സാധിച്ചുതരാന്‍ എനിക്കു കഴിയില്ല .അതും പ്രകൃതിയുടെ നിയമത്തിന് എതിരാണ്.മനുഷ്യന്‍  പ്രകൃതിയുടെ  നശ്വരമായ സൃഷ്ടിയാണ്  ഞങ്ങള്‍ അനശ്വരരും .   യക്ഷരും ,കിന്നരരും ഗന്ധ്ര്‍വരും ഒക്കെ എണ്ണത്തില്‍ കുറയുകയോ കൂടുകയോ ഇല്ല.പ്രേമം, വിവാഹം ,കുടുംബം എന്നീ മനുഷ്യ വികാരങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു നിഷിദ്യം...ആര് ഞങ്ങളെ ഉപാസിക്കുന്നോ അവരെ സഹായിക്കുക അതാണ് നിയമം. പക്ഷേ താങ്കള്‍ക്കൊപ്പം കഴിഞ്ഞ സമയം ഒരിക്കലും ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും മായില്ല;  ഞങ്ങളുടെ നിയമം അത് അനുവദിക്കുന്നില്ല എങ്കിലും!. വീണ്ടും തമ്മില്‍ കാണുവാന്‍ കഴിയട്ടെ".

പ്രിയവല്ലഭ കിന്നരി

പിന്നീട് ഞാന്‍ വീണ്ടും ആ ചിറകടി ശബ്ദം കേട്ടു ...ഒരു വലിയ പക്ഷിയെ പോലെ ചിറകു വിടര്‍ത്തി പ്രിയാവല്ലഭ പറന്നുയര്‍ന്നു ,പിന്നെ മഞ്ഞിലേക്ക് ഒരു പൊട്ടുപോലെ മറഞ്ഞു പോയി.  മെല്ലെ മെല്ലെ എനിക്കു വീണ്ടും ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

പിന്നീട് ഓര്‍മ്മ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഹോസ്പിറ്റല്‍ ബെഡില്‍ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി ,കണ്ണു തുറന്നപ്പോള്‍ ആകാംഷയോടെ എന്നെ തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന സ്വാമിമാരും മറ്റു സഹയാത്രികരും.കണ്ണു തുറന്നപ്പോള്‍ സ്വാമിമാര്‍ ആശ്വാസത്തോടെ പറയുന്നതു കേട്ടു "സ്വാമി അങ്ങ് രക്ഷപ്പെട്ടത് വലിയ ഒരു അത്ഭുതം തന്നെ ആണ് എന്നാണ് ഇവര്‍ പറയുന്നത്".ശരിയാണ് ,ഞങ്ങളുടെ ഗൈഡ് പറഞ്ഞു:അത്തരം കാലാവസ്ഥയില്‍ ആവഴിക്ക് പോകുന്നവരില്‍ ആരും ഇന്നേവരെ തിരിച്ചു വന്നിട്ടില്ല അത്രേ !!.

അത് ടിബറ്റിലെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റല്‍ ആണെന്നും ,ഹിമകാറ്റിനു ശേഷം ഷെര്‍പ്പകളും ,ഹെലികോപ്റ്ററില്‍ മറ്റ് രക്ഷാ  പ്രവര്‍ത്തകരും നടത്തിയ തെരച്ചിലിനോടുവില്‍ ആണ് എന്നെ സുരക്ഷിതമായി ഒരു ശിലാമണ്ഡപം പോലുള്ള ഒരു പര്‍വ്വത ഭാഗത്ത് കണ്ടെത്തിയത് എന്നും പിന്നീട് അവര്‍ പറഞ്ഞു.പക്ഷേ നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിലെ രണ്ടു പേരെ എന്നെന്നേക്കും ആയി നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന ഒരു ദുഖ്ം എല്ലാവര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഹര്‍ഷിനെയും മനുവിനെയും കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല എന്നും ,പിന്നീട് അവര്‍ക്കായുള്ള തിരച്ചില്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു എന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു.

രണ്ടു ദിവസത്തെ ആശുപത്രി വാസത്തിന് ശേഷം, ടിബെറ്റെന്‍ പീഠ ഭൂമിയിലൂടെ തിരിച്ചുള്ള യാത്രയില്‍  ,പുലര്‍കാല സൂര്യകിരണങ്ങള്‍ ഏറ്റു സ്വര്‍ണ്ണംപോലെ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന കൈലാസ ശിഖിരത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ ഒന്നു തിരിഞു നോക്കി.മഞ്ഞു പുതച്ച ആ മലനിരകളില്‍ എവിടയോ നിന്ന് ഹര്‍ഷും മനുവും എനിക്കു യാത്രാമംഗളം നേരുന്നതായി തോന്നി.!!! പിന്നെ അതിനുമപ്പുറം ...ഒരു വലിയ പക്ഷിയുടെ ചിറകടി ശബ്ദവും കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങി !!!

ഹര്‍ഷിനും മനുവിനും എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നത് ഇന്നും ഒരു ചോദ്യ ചിഹ്നം ആണ്.അവര്‍ അളകപുരിയിലേക്ക് കടന്നോ? അതോ ആ ഹിമ കാറ്റില്‍ അവരുടെ ജീവന്‍ പൊലിഞ്ഞോ?ഹിമകാറ്റിനിടയില്‍ ഞാന്‍ കണ്ട രൂപങ്ങള്‍ ആരായിരുന്നു? ഇനി എന്നാകും' പ്രിയ വല്ലഭ' എനിക്ക് ദര്‍ശനം നല്‍കുക?

ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ഒരു പാട് ചോദ്യങ്ങള്‍  അവശേഷിപ്പിച്ചു കൊണ്ടൊരു യാത്ര പൂര്‍ത്തിയാകുന്നു......

ഇതു നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കണം എന്നു ഞാന്‍ പറയില്ല ,പക്ഷേ സത്യം ഇതാണ്.

 ' നിങ്ങള്‍ക്കിത് വിശ്വസിക്കുകയോ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാം' .

സ്നേഹപൂര്‍വം ,

പദ്മതീര്‍ഥ  (ഒപ്പ്)

***(ഇതു വായിക്കുന്നവര്‍  "വിശ്വസിച്ചാലും  ഇല്ലെങ്കിലും" എന്ന ആദ്യ പോസ്റ്റ് വായിക്കുവാന്‍ അഭ്യര്‍ഥിക്കുന്നു.)